Over dat wat u niet ontgaan kan zijn: de nieuwe dEUS, ‘Following Sea’, en de single ‘Quatre mains’, die vandaag plots gezamenlijk uit de lucht kwamen gevallen. Niks van gezegd, tegen niemand, de schelmen. Meteen Barman gebeld, goed wetende dat hij niet zou opnemen. Had hij in ons laatste interview niet zelf gezegd: ‘Ik zou het eens willen proberen: een plaat uitbrengen en geen interviews doen. Cave heeft het ooit gedaan, en in verkoop was er geen verschil merkbaar.’? Dat-ie het zo snel al zou proberen, hadden we niet verwacht, omdat niets erop wees dat dEUS weer in de studio zat, en omdat het op elke nieuwe dEUS-plaat altijd lang wachten was, met een deadline en releasedatum die steeds werden verlegd. Nu was er geen deadline, geen releasedatum, alleen een release. Pats-boem, daar was-ie.
Aangezien het voltallige dEUS bij het ter perse gaan incommunicado was, moesten we het doen met de karige info die ons op de website van de groep werd toegeworpen. Dat het songs en ideeën van de ‘Keep You Close’-sessies betrof, die ze niet wilden verloren laten gaan, en dus snel hebben ingeblikt, tussendoor, in sprintjes, met opnieuw Adam Noble als producer. En dat het 2012 was en ze geen zin hadden om maanden te wachten om de plaat uit te brengen. ‘For fuck’s sake!’ Die laatste kregen we er gratis bij, zodat we er zeker van konden zijn dat hier Barman zelf aan het woord was.
Hamvraag: is de plaat even goed als de stunt (want dat is het natuurlijk wel, ook al beweren ze zelf van niet - geen campagne is in dit geval een hele goeie campagne), en komt, om het met de legendarische woorden ener Barmans zingende Vlaamse collega’s te zeggen, ‘Following Sea’ als een zonneslag bij donkere bewolking? Antwoord: geen idee. Voor een juiste inschatting moet je een plaat meer dan anderhalve keer beluisteren, en dat was alles wat mogelijk was vooraleer de drukpersen oorverdovend in gang werden gezet. Van een slechte plaat weet je ’t echter wel vanaf de eerste keer, en dat is ‘Following Sea’ alvast niet.
De single ‘Quatre mains’ swingt lekker weg, aan dat ‘Okay, go’ van Barman met inspector Clouseau-accent in het midden gaan wij nooit wennen, en het refrein is – don’t tell a soul – ‘Requiem pour un con’ van Gainsbourg, en dat níét enkel omdat ’t in het Frans is.
Verder: ‘Sirens’, iets waarvan we ons kunnen voorstellen dat het op ‘Keep You Close’ de song te veel zou zijn geweest (zelfde ritme als ‘Ghost’ – ’t was wellicht kiezen, vorig jaar), maar hier desondanks fijn om te hebben. De voorlopig wat overbodige, van spacy synths begeleide parlando van ‘Hidden Wounds’. De hitsige nightclub-funk van ‘Girls Keep Drinking’. ‘The Give up Gene’, dat een paar sound effects huisvest waar Lee ‘Scratch’ Perry jaloers op zou zijn, maar pas in de laatste rechte lijn dankzij een streep galmende backings wat diepgang krijgt ingeblazen. Of ‘Crazy about You’, onze favoriet bij het gloren van het weekend.
Wat nog gezegd? Dat Mauro – vader in spé (zou Barman gedacht hebben: ‘Nog vlug een plaat uit Pawlowski halen nu het nog kan?) – zowel in het subtiele als het forsere gitaarwerk in uitstekende en uiterst functionele doen is. Neem zijn partijen weg en het gros van de songs is nog maar de helft waard, zelfs diegene die op het eerste gehoor voornamelijk op fundamenten van keyboards lijken te steunen.
Zo, meer weten wij er voorlopig niet over te vertellen zonder écht uit de nek te gaan lullen. Of misschien nog dit: ‘Following Sea’ zit in een veel mooiere hoes dan ‘Keep You Close’. En ze ruikt lekkerder.
Frank Deboosere
Kan er iemand mij vertellen hoe Frank nu naar de VRT gaat?
Thaiseguido
Verschil
Wie legt mij eens het verschil uit tussen Ben Weyts en Sven De Leijer?
Piet Luizenfluit
Antwerpse club in 1ste: De Wever is er uit
Hij zal Antwerp en wijlen Beerschot samenvoegen, het stamnummer van Leverkusen overnemen en de club zal in de Bundesliga aantreden als Eintracht Antwerpen.
goede bron