De 100 Beste Zangers (deel3): 33 tot 1

Forumvraag: Wie is volgens u de beste zanger?

Omdat we u zo onderhand kennen, hebben wij in het Humo-forum alvast een plekje gereserveerd waar u met uw afwijkende meningen terechtkan. Gewoon een gokje wagen omtrent de uiteindelijke nummer één in deze serie mag natuurlijk ook!

33. Rod Stewart

Maggie May / You're in My Heart / Stay With Me (met The Faces)

Rod Stewart had al wat heel wat muzikale watertjes doorzwommen (eerst bij de Jeff Beck Group, daarna bij The Faces) toen hij in '71 doorbrak met 'Every Picture Tells A Story'. Dat hij ook als soloartiest overeind bleef, had Stewart vooral aan zijn bluesy raspstem te danken, waarmee hij moeiteloos seks, soul en good times uitademde. Zijn grootste compliment kreeg Rod van Chuck Berry (in Humo!), van wie hij in 1974 'Sweet Little Rock 'n' Roller' coverde: 'Is this is a white guy? You're kidding me!' Qua kaartenverkoop is de 'Da Ya Think I'm Sexy?'-zanger is nog altijd onklopbaar: zijn recente tournee bracht meer op dan die van Justin Timberlake en The Police.

32. Bob Marley

Baby We've Got a Date / One Drop / Top Rankin'

Op 6 februari 1945 werd in St. Ann, een landelijke provincie van Jamaica, Robert Nesta Marley geboren, reggaes enige superster. Zijn moeder, het zwarte tienermeisje Cedella Booker was van Afrikaanse afkomst; zijn vader, de blanke zeekapitein Norval Marley, had Britse roots. Zijn eerste hit scoorde Marley met het vocale trio The Wailers: 'Simmer Down', uitgebracht in 1964, werd op slag een rudeboy anthem. Solo voegde Marley ska, rocksteady en roots aan zijn repertoire toe, en groeide hij in korte tijd tot een ware Rasta Messias uit, over de hele wereld aanbeden vanwege zijn godsdienstige boodschap en bezielde emotie.

31. Morrissey

There Is a Light That Never Goes Out (met The Smiths) / Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me (met The Smiths) / Suedehead

Mocht Steven Patrick Morrissey nooit gitaarwonder Johnny Marr tegen het lijf zijn gelopen, dan was hij wellicht altijd een slaapkamerkluizenaar gebleven. Samen vormden ze in '82 The Smiths, de Moeder aller Britpopgroepen: Marrs subtiele, uiterst melodieuze gitaarspel paste wonderwel bij de dramatische, vaak droogkomische teksten van The Pope of Mope. Morrissey is thans een succesvolle soloartiest, die er nog steeds in slaagt om zijn isolatie om te zetten in massale adoratie.