Het verhaal
Would-be schrijfster Sumire valt ten prooi aan een even plotse als verterende verliefdheid voor Mioe, een zeventien jaar oudere zakenvrouw, en verdwijnt dan tijdens een vakantie op een Grieks eiland. Algauw vervagen de grenzen tussen echt en verzonnen, vertrouwd en vervreemd - wat niet rationeel te benaderen valt, wordt onder de pen van Haruki Murakami puur, mooi en spannend. Uiteindelijk komt hij uit bij intens droevige conclusies over het leven en de liefde: is elk mens een eenzame spoetnik in een onbegrensde ruimte?
De schrijver
De Japanse grootmeester Haruki Murakami (1949) is in zijn vaderland razend populair, en is bezig aan een gestage wereldwijde veroveringstocht die ooit bij de Nobelprijs moet eindigen.
Het fragmentWe waren prachtige reisgenoten, maar uiteindelijk waren we niet meer dan eenzame hompjes metaal die elk hun eigen baan beschreven. Van veraf ziet het er prachtig uit, als een vallende ster. Maar eigenlijk zijn we niet meer dan een soort gevangenen die stuk voor stuk zijn opgesloten en nergens heen kunnen. Wanneer de baan van twee satellieten een tijdje overlapt, kunnen we elkaar aankijken. Misschien kunnen zelfs onze harten elkaar raken. Maar dat duurt maar een fractie. Het volgende moment bevinden we ons weer in volslagen eenzaamheid. Tot we ooit ergens tot nul uitdoven.'
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
Anagramania
Georges Leekens - Kreeg egolessen
peetvader
Jean-Luc Dehaene
De memoires van het grote eigen gelijk.
archie
90 % van dit bericht is af
daarom vind ik met Leekens dat jullie mijn kl
jambantris