Iedereen in het parlement

Eigenlijk was het de logica zelve: deze regering is doodgevallen zoals ze geboren werd. Op straat, voor het cameraoog van de publieke opinie, per sms. Het was, zo meldde de Frankfurter Allgemeine, 'zelfs naar Belgische normen een ongewoon spektakel': het rechtstreekse tv-programma 'Villa Politica' werd opgeschrikt door de mededeling dat Yves Leterme onderweg was naar de koning. Meer details ontbraken. Zou de premier zijn ontslag aanbieden? Dat was koffiedik kijken. Het lot van zijn hele regering in de handen van de vorst geven? Koffiedik kijken. Zou de koning een ontslag aanvaarden? Koffiedik. En nadien: nieuwe verkiezingen? Dezelfde regering met een andere premier? Een andere coalitie? Koffiedik, koffiedik, koffiedik.

"'Dat is koffiedik kijken.'"

Er viel dus geen nieuws te melden, en dat zou nog vele uren zo blijven - tot het onderonsje tussen de (ex-)premier en de koning achter de rug was. Maar dat hield parlementsleden, journalisten en specialisten niet tegen zich voor de camera's te verdringen en honderduit over hun bijzondere manier van koffiedik kijken te vertellen. Wellicht hoopten ze voor één keer dat Linda De Win naar slechte gewoonte na een halve zin zou onderbreken, zodat niet zou opvallen dat ze niks te melden hadden maar intussen toch maar lekker tv-tijd gewonnen hadden.

Er viel nochtans wel wat op te merken: dat Yves Leterme zijn vriend Jo Vandeurzen kwiek een mes in de rug geplant had bijvoorbeeld, dat christendemocratische satelietten als Jan De Groof postjes en eigenbelang boven deontologie en landsbelang achten, dat parlementsleden zich niet schromen commentaar te geven op een nota die ze niet eens gelezen hebben. Maar daar ging het allem aal niet over, het ging over het gebrek aan nieuws. En hoewel de onduidelijkheid bleef - het was zeg maar koffiedik kijken - groeide de exaltatie met de minuut. Iedereen werd aangestoken door het historisch besef dat voor het eerst in onze geschiedenis de val van een regering rechtstreeks op tv te volgen was. Het ergst getroffen door alle opwinding was Jean-Marie Dedecker: met parelend zweet op de bovenlip hakkelde hij zijn nochtans eenvoudig en op maat van de eenvoudigen gesneden discours. Van de ene verspreking kwam de andere, en in de verte leek iemand van 'koffiedik' zelfs 'fokkiedik' te maken. Maar dat bleek bij nader toezien Maya Detiège te zijn, die als vanouds de politieke programma's van de openbare omroep kwam opvrolijken met nieuwtjes uit haar liefdesleven.