Hans Rieder

Dit artikel is inderdaad pulp.Hans Rieder is i.m.o.een goede advocaat. Rechtspraak is gebaseerd op regels. Indien iemand de wetgeving overtreed dient deze vervolgd te worden. De vervolger (= parket, politie, onderzoeksrechter) dient zich ook aan de wetgeving te houden. Zo niet verval je in een systeem van willekeur, een democratie onwaardig... Het gevolg hiervan (=de vrijlating van diverse mensen die onterecht werden veroordeeld) toont voor mij aan dat we in een democratische rechtstaat leven.

Waarom staat er geen naam onder dit intellectueel oneerlijk en puur populistisch tekstje? -zelfs JM De Decker durft het volgens mij niet zo te simplificeren-, redelijk Humo onwaardig.

Een verfoeilijk persoon Hans Rieder, echter maakt hij enkel gebruik van onnozele en totaal overbodige hiaten in de wet om te scoren. Een teken dat de strafwet een oceaan verwijdert is van een echte rechtspraak.

De recente gruwelijke gebeurtenissen in Dendermonde geven het debat rond procedurepleiters een nieuwe actualiteit. Komen ook dergelijke gevallen desgevallend in aanmerking als hefboom voor hun ?strijd voor een meer transparante rechtsgang?? Wat ook hun antwoord moge zijn op deze vraag, toch enkele bedenkingen.Gezien de commotie en de pijn die vrijlating van criminelen op basis van procedureslagen veroorzaakt, zou men mogen verwachten dat Rieder minder beschadigende werkwijzen heeft uitgeprobeerd en als ontoereikend heeft afgewezen. Geen woord echter daarover . Hij schijnt zich te realiseren dat politiek engagement, de arena van wetgevende besluitvorming, de geëigende weg is, maar ? ?om in de politiek te gaan ben ik te lui; dat heb ik er niet voor over?. Als verantwoording kan dat tellen. Rieder laat diegenen die door zijn acties worden getroffen geen stem. Hij besluit eigenmachtig dat zij grof onrecht dienen te ondergaan ten bate van zijn doelstellingen. Terecht ervaren zij immers de vrijlating van criminelen als grotesk falen van ons rechtssysteem en hebben keuze noch verweer. Dit is bijna de definitie van machtsmisbruik, een thema dat Rieder naar eigen zeggen nochtans nauw aan het hart ligt. Met enige zin voor drama zou ik hem op één lijn kunnen stellen met Hamas, die ook de ideologische keuze maakt dat de inwoners van Gaza maar bereid moeten zijn te lijden ten bate van de goede zaak. Dat daarbij heel wat slachtoffers vallen is de essentie niet.Vandaag onrecht doen om morgen recht te bekomen is ethisch gezien hoe dan ook een bijzonder hachelijke onderneming. Rieder vergelijkt zijn acties met oorlogvoering, waar ook soldaten sneuvelen voor het ?goede doel?. In zijn oorlog tegen de magistratuur en politiek sneuvelen echter geen ?soldaten? (advocaten, magistraten, politici, ? ) maar ?burgers? die het geweld tussen strijdende partijen machteloos ondergaan. En, ? voer je niet pas oorlog als alle andere middelen zijn uitgeput?Hij houdt er rekening mee dat hij noch van de getroffenen, noch van de publieke opinie op veel consideratie moet rekenen en veegt hun bezwaren van tafel als zijnde irrelevant of veroorzaakt door gebrek aan competentie of goede wil. Vermoedelijk zou hij echter zelfs na grondige informatie bij niet meer dan een kleine minderheid van de bevolking begrip vinden. Zodoende is zijn handelswijze ten gronde ondemocratisch en tast de grondvesten van de door hem zo betrachte ideale rechtstaat aan. Over de ethische kant van de zaak is al uitvoerig gesproken. Maar goed, ethiek snijdt bij Rieder geen hout.Vandaar dus mijn vraag. En ik vrees het antwoord te kennen. De Rieders en Mary?s van deze wereld zijn gaandeweg immers verstrikt geraakt in een dynamiek en een defensieve retoriek die nog weinig ruimte biedt voor bijsturing. Het zou nochtans van grote intellectuele authenticiteit getuigen dat alsnog te doen.