No Balls, no Glory; A Polaroid Story (3)

Het hoeft niet altijd moeilijk te zijn om een polaroid te schieten. Soms moet je gewoon vertrouwen op je gezond verstand. Neem nu Baloji. Die had juist een nieuwe plaat uit, het autobiografische 'Hotel Impala', en was druk aan het touren om die te promoten. Omdat hij op de Lokerse Feesten vlak voor N.E.R.D optrad, hoopte ik twee vliegen in één klap te vangen.

Baloji is een enorme meerwaarde voor de Belgische urban scene. Hij rhymet in het Frans, heeft een leuke flow, en zijn 'Hotel Impala' ademt authenticiteit uit. Bovendien heeft hij stijl en bakken charisma.

Oké, N.E.R.D kon ik niet zomaar een mailtje sturen om te vragen of ik eens in hun trailers mocht binnenwippen, maar bij Baloji lag het iets gemakkelijker. Ik had ontdekt dat Baloji zélf zijn MySpace beheert, dus stuurde ik hem langs die weg een mail. Een week later had ik al een antwoord! Hij wou best poseren voor mij, maar - here's the catch - alleen als ik ook de rest van zijn band fotografeerde: zangeres, drummer, gitarist, bassist, de hele rimram. Heb ik al verteld dat polaroidfilmpjes schaars geworden zijn? Met pijn in het hart stemde ik toe. Ik begon pas met mijn project, en schatte mijn slaagkansen bij N.E.R.D zeer laag in - ik kon het me dus niet permitteren om met lege handen thuis te komen. Hij gaf me zijn telefoonnummer en raadde me aan om hem te sms'en als ik de polaroid wou nemen. Voilà.

Lees het vervolg op www.ouni.be/blog