Jean-Jacques De Gucht

Jean-Jacques De Gucht, de 25-jarige zoon van de Minister van Buitenlandse Zaken, wordt op 7 juni lijsttrekker van de Oost-Vlaamse Open VLD-lijst voor het Vlaams Parlement. Die koppositie viel 'm niet zomaar in de schoot. Tot twee dagen voor dat lijsttrekkerschap bekendgemaakt werd, toonde Fientje Moerman zich nog beslist en strijdvaardig: ze had lang genoeg in de pijplijn gezeten en zou geen stap opzijzetten voor wat ze de 'erfelijke democratie' noemde. Tot overmaat van ramp zag Filip Antheunis, ook vertrouwd met de 'erfelijke democratie', twee honden vechten om een been en begon prompt te saliveren.

"'Zeventwintig? Sorry, op die leeftijd ben je geen minister.'"

Gedoe, en dus mocht Jean-Jacques De Gucht het onder meer in De Standaard, 'Villa Politica', 'Phara' en Het Laatste Nieuws komen uitleggen. Dat deed hij niet bepaald briljant: vragen onbeantwoord terugkaatsen, mist spuien, laconiek naast de kwestie antwoorden... Het was zo stuitend dat Jean-Pierre Van Rossem het bij 'Phara' terecht mocht samenvatten als 'klassieke prietpraat waar je niet wijzer van wordt'. Telkens wanneer de kersverse lijsttrekker bijvoorbeeld gevraagd werd hoe hij eigenlijk bovenaan die lijst terechtgekomen was, antwoordde hij: 'Men heeft mij die vraag gesteld.' Verduidelijking kwam er nooit, wegens 'niet relevant'. Nu was zijn vader door de partij aangesteld om de lijsttrekker in Oost-Vlaanderen aan te stellen. Waarom blijft zijn zoon dan vaag? Zo suggereert hij dat er waarheid schuilt in die verwijten van 'erfelijke democratie'. 'Men' zou natuurlijk een in familiekring veelgebezigde afkorting van 'meneer De Gucht' kunnen zijn. Bijvoorbeeld: men zal toch niet zo dom zijn om aandelen met voorkennis te verhandelen, als men al eens eerder voor soortgelijke feiten in opspraak is gekomen? Perfect voor binnenskamers gebruik, maar buiten Berlaar klinkt 'men' vooral vaag.

Meer vaagheid. Als zoon De Gucht gevraagd wordt of hij na de verkiezingen minister wordt, zegt hij dat hij daar niet van wakker ligt, dat hij daar niet mee bezig is. Concreet en eerlijk zou zijn: graag, want uiteindelijk doe ik aan politiek om iets te verwezenlijken en dat lukt het beste in een functie met macht. Nóg concreter en eerlijker zou zijn als hij consequent bleef met wat hij in de Humo van 4 oktober 2005 verklaarde over Inge Vervotte: 'Hoe oud is ze intussen? Zevenentwintig? Ik twijfel niet aan haar doortastendheid, maar sorry, op die leeftijd ben je geen minister.' Voor zover valt na te gaan, was dat de allerlaatste keer dat senator De Gucht niét vaag was. Intussen maakte hij zich in de media vooral zorgen om zijn voornaam: zijn familienaam was voldoende bekend, zijn voornaam moest dat dringend worden. Hoe was het ook alweer; Jean-Vaag, toch?