Amelie Van Esbeen

Sinds Amelie Van Esbeen in oktober vorig jaar een lelijke val maakte, ging het van kwaad naar erger met haar gezondheid. Ze kon niet meer uit bed, zag steeds slechter, kon geen voedsel binnenhouden, werd levensmoe. Ze vroeg haar dokter haar te laten inslapen, maar die raadpleegde de euthanasiewet en weigerde. Daarop probeerde ze zichzelf het leven te benemen door haar polsen en borst met een mes te bewerken, maar ze overleefde. Uiteindelijk haalde ze er camera's bij en ging in hongerstaking.

"'Ik wil sterven.'"

Deze moedige vrouw legt een hiaat in de euthanasiewet bloot. Volgens die wet is euthanasie mogelijk als er sprake is van ondraaglijk lijden, fysiek en/of psychisch, ten gevolge van een als ongeneeslijk geclassificeerde ziekte. Bij het opstellen van de wet is er dus niet aan gedacht dat iemand ook ten prooi kan vallen aan ondraaglijk lijden zonder ongeneeslijk ziek te zijn. Bijvoorbeeld door, zoals mevrouw Van Esbeen, te lijden aan een ondraaglijke combinatie van een resem ouderdomskwalen: 'Ik ben versleten, ik heb altijd pijn.'

De oplossing ligt voor de hand: de makers van de euthanasiewet moeten hun werk overdoen. Die makers zijn te vinden in de paarsgroene partijen en beroemen zich vaak op hun ethische doorbraken. Met name bij Open VLD wijst men graag op wat men zonder de tsjeven allemaal voor elkaar gekregen heeft. Merkwaardig genoeg viel in het mediastormpje rond mevrouw Van Esbeen geen liberaal met een duidelijke visie te bespeuren. Senator Jean-Jacques De Gucht had het niet de moeite gevonden zich een beetje voor te bereiden op zijn passage in 'TerZake': 'Als ik het goed gelezen heb in de krant, breide die mevrouw graag of iets dergelijks.' Uiteindelijk vond hij dat inzake euthanasie elk geval apart moest bekeken worden. Iemand zou deze politicus eens moeten uitleggen dat wetten net gemaakt worden opdat niet altijd en overal elk geval apart moet bekeken worden. Senator Patrik Vankrunkelsven stelde bij 'Phara' doodleuk voor om de zaak een paar weken op zijn beloop te laten, tot de mediastorm wat was gaan liggen. Dat het hongerstakende besje inmiddels mensonterende weken zou doormaken, vergat hij voor het gemak even. Iemand zou deze arts en politicus eens moeten uitleggen dat menselijkheid een prioriteit hoort te zijn bij zijn beide beroepsbezigheden.
Kortom: een uitgeputte 93-jarige gaat beter met de media om dan de nieuwe lieveling van de politieke camera's en is helderder over euthanasie dan een zich in dat domein specialiserende arts. Zo verzekert mevrouw Van Esbeen zich door haar moed en luciditeit van een plaats in de geschiedenisboeken, wellicht ergens in de prettige buurt van Hugo Claus. Het weze haar gegund, eerder vroeg dan laat.