De opvolgers: hoe de politieke partijen de kiezer bedriegen

© Marco Mertens & Stephan Peleman

Als Kris Peeters na 7 juni bijvoorbeeld in de regering stapt, zal hij opgevolgd worden door dorpsgenoot Koen Van den Heuvel. Egbert Lachaert - zoon van de Oost-Vlaamse stamliberaal Patrick Lachaert - moet hopen dat Jean-Jacques De Gucht minister wordt of gewoon senator blijft. Annick De Ridder zit ook gebeiteld: ze verzilvert haar positie als eerste opvolger wanneer Bart Somers in de Kamer blijft, Dirk Van Mechelen minister wordt of Dirk Sterckx voor Europa kiest. Bij Lijst Dedecker moet en zal Derk-Jan Eppink verkozen worden in het Europees parlement. Als het niet op eigen kracht lukt, dan wel als opvolger van lijsttrekker Jean-Marie Dedecker. Bij de N-VA eenzelfde scenario: Frieda Brepoels staat bovenaan de normale lijst én de lijst van opvolgers. Ook aan Franstalige kant kunnen redelijk wat opvolgers nu al op beide oren slapen. Wie voor Elio Di Rupo kiest stuurt in feite Camille Dieu naar het Waals Parlement. PS-Minister van Leefmilieu Paul Magnette is lijsttrekker in Charleroi, maar zal nu al zeker vervangen worden door Ingrid Colicis. Ook Joëlle Milquet blijft na 7 juni gewoon federaal minister, haar plaats is voor opvolgster Julie De Groote.

"'Antidemocratisch misschien niet, wel ronduit dom'"

Bart Tommelein, Jo Van Deurzen en Freya Van den Bossche zitten nu in het federale parlement, maar komen op voor de Vlaamse verkiezingen en hebben al laten weten dat ze hun Vlaams mandaat ook effectief zullen opnemen. Hun federale zitjes worden ingenomen door opvolgers van wie de kiezer het bestaan niet eens meer vermoedt - opvolgers die tijdens de federale verkiezingen van 2007 op de lijsten stonden.

Kiezersbedrog of een manier om talenten die er niet in slagen de kiezers aan te spreken een duw in de rug te geven? Politicoloog Carl Devos hakt de knoop door.

Carl Devos «Anti-democratisch is een sterk woord, want het speelt zich perfect af binnen de regels van de democratie, maar op een moment dat het vertrouwen in de politiek niet erg groot is, is het ronduit dom.

»Maar ik vrees dat we eraan zullen moeten wennen. Het is een bijverschijnsel van gescheiden verkiezingen. In 2004 had je de eerste afzonderlijke Vlaamse verkiezing. Men had zo lang gevochten voor een eigen Vlaams parlement en gescheiden verkiezingen dat er toen wat schroom bestond om truken uit te halen. Die schroom bestaat niet langer. En ons politieke landschap is zo versnipperd dat veel partijen dicht bijeen zitten: een procent winst of verlies kan beslissend zijn. Dus is het motto: 'Alle hens aan dek!' Zet de grote kanonnen, maar in, ook al zijn die niet van plan hun mandaat op te nemen als ze verkozen worden.»

Devos «Veel kandidaten zeggen heel eerlijk: 'Ik ga niet zetelen, ik stuur een opvolger.' Bedrieg je dan de kiezer? Natuurlijk wel. Want welke kiezer weet nog wat een politicus vier maanden eerder in een kranteninterview heeft gezegd? Niemand, op 50 Wetstraatjournalisten na.

»Vraag is of het iemand wat kan schelen, want voor veel mensen is een stem een blijk van sympathie. Maar ikzelf ben vlakaf tegen die praktijk van opvolgers. Er is een veel simpeler systeem, met een enkele lijst. Als iemand aan zijn zetel verzaakt gaat die gewoon naar de volgende op de lijst met de meeste stemmen.»

Devos «Klopt. Regionale kandidaten, of technici zonder aanhang. Daar valt iets voor te zeggen, maar waarom laat je die dan niet groot worden van onderen uit?»

• EU Profiler en ander stemadvies