Faith No More

© Gie Knaeps

Bij wijze van glijmiddel ligt er nu al een best of bij de platenman. U vindt 'm tussen Extince en Feargal Sharkey.

"'Slechte smaak wordt gewéldig onderschat'"

Faith No More begon in de vroege jaren tachtig als een democratische karaoke-act: de band had geen eigen zanger, en haalde elke avond mensen uit het publiek op het podium om hun (toen nog) instrumentale dub vol te komen kelen. 'Onder meer de jonge Courtney Love voelde zich even geroepen. Het was de eerste keer dat we spijt hadden dat we nooit iemand weigerden.' Daarna kwam Chuck Mosley, een labiele weirdo met haar aan de binnenkant van zijn handen. Uiteindelijk zou de band hem met lichte tegenzin officieel aan boord hijsen - bassist Bill Gould noemde hem later 'het grootste kuiken in de beschaafde wereld'.

Pas toen Mosley aan de kant was gezet voor de eenentwintigjarige Patton, ging het snel voor Faith No More. Plots werden ze - nog het meest tot hun eigen stomme verbazing - uitgeroepen tot de Redders van de Alternatieve Rock, of wat daar in die dagen voor moest doorgaan.

Mike Patton: 'Dat eerste jaar was de vreemdste periode van mijn leven. De ene dag werd ik aangesproken als de Heiland, de volgende dag kreeg ik een fluim in mijn nek en werd ik uitgescholden voor Antichrist.' Tot de split in '98 bleven ze één van de meest raadselachtige, minst aangepaste en vuilste rockgroepen around.

Eerste indruk bij het beluisteren van de compilatie: nummers als 'The Real Thing', 'From Out of Nowhere', 'Midlife Crisis' en 'Everything's Ruined' hebben ondertussen de leeftijd bereikt waarop jonge meiden je met 'meneer' aanspreken, maar klinken net zo fris en krachtig als toen crossover nog hip was (en de Red Hot Chili Peppers nog relevant). En 'Epic' heeft nog altijd meer vaart dan een curryschotel in een kort omaatje.

Voor wie niet bijster goed vertrouwd is met de groep, is dit dus een mooie (helaas alleen figuurlijk: de hoes is spuuglelijk), fluweelomrande pralinedoos, waarin slechts het logge 'Kindergarten' en het 'Afrekening'-hitje 'Digging the Grave' een bittere smaak nalaten. De fans mogen zich de vraag stellen waarom Warner nog maar eens met een compilatie op de proppen meent te moeten komen - behalve om de portefeuille te spekken, dat spreekt. Sinds de split zijn er al vijf 'Greatest Hits' uitgebracht: je zou denken dat dat volstaat. Misschien dat de platenfirma dáárom gekozen heeft voor de zwaar in ironie gedrenkte titel 'The Very Best Definitive Ultimate Greatest Hits Collection'.

Voor de diehard-fan biedt vooral de bonus-cd met 'B-Sides & Rarities' een meerwaarde: 'Sweet Emotion' en 'New Improved Song' stammen uit de 'Real Thing'-sessies, werden nooit eerder op cd gestanst en zijn dus must haves voor wie zijn collectie graag compleet heeft. Het zijn nog goede songs ook.

U vindt het volledige artikel over Faith No More vanaf dinsdag 2 juni in Humo 3587

• Faith No More - official site
• Pukkelpop.be