De afscheidsbrief van Dietrich Hectors (4)

Doodsteek - Maart 2009

Dan was er de vrijgezellendag van een kameraad. Ik had eerst geen zin om te gaan, maar Sharon spoorde me aan om te gaan, omdat ik me niet zo goed in mijn vel voelde, wat waar was. (Ik wil hiermee helemaal niets slecht zeggen over Sharon.) Ik ging er naartoe en het was een geweldige dag. Heel veel lachen en amusement. Na een tijd begon ik echter mijn oren te voelen. Ik kon er op dat moment niet aan weerstaan: "Ik wil hier niet weg, ik wil me blijven amuseren!" Ik ben nog bij het eten gebleven, waarbij ik mijn oorwatten in had, en heel kort in een karaoke bar. Daar merkte ik dat de muziek te luid stond en ik besloot wijselijk om naar huis te gaan. Ik was echter te laat weggegaan. Opnieuw had ik blijvende schade opgelopen. Dit werd voor het eerst duidelijk twee maand later, toen Sharon en ik een vriendin van haar hadden uitgenodigd in het gemeenschapshuis in Wondelgem. Gewoon een avondje rustig babbelen met vrienden deed al veel pijn aan mijn oren. Alle geluid deed opnieuw pijn aan mijn oren. Ik begon mijn geloof in het leven te verliezen, en vertelde Sharon dat ik het niet meer zag zitten als het zo zou blijven. Natuurlijk barstte ze in tranen uit, ik wou haar niet kwetsen, maar mijn leven gaat echt niet met zoveel oorpijn. De situatie was echter niet meer dezelfde als vroeger. In Gent zat ik in niet zo?n rustig gemeenschapshuis, en ook op het werk was het luidruchtiger. Ik ging naar de dokter en die schreef mij een week ziekte voor. Daarna ging het werken redelijk en heb ik weer goed asociaal gerust. Allemaal mensen negeren, asociaal doen, alleen eten, werken, wat internetten. Ik was mateloos gefrustreerd. Ik rustte een maand goed uit en we nodigden een andere vriendin uit, weer hetzelfde: oorpijn. Anderhalve maand later had ik echter mijn preliminaire doctoraatsverdediging: de jury en ik alleen. Ik heb urenlang mijn werk moeten verdedigen, zag daarna mijn toffe ex-collega?s nog eens terug, en ik wou met iedereen babbelen. Is dat niet logisch? Ja natuurlijk, maar niet met gevoelige oren. Dit is mijn eigen grote schuld. Zo bleef de oorpijn maar aanslepen.

Trust me, ik weet mijn oren aan te voelen. De oren zijn weeral blijvend verergerd. De pieptoon in mijn oren is voor het eerst écht niet meer draaglijk. Hij komt boven alles uit. Daar zou ik nog mee kunnen leven, maar de gevoeligheid voor geluid is zo erg geworden! Ondanks nog zwaardere medicatie doet ALLES zeer aan mijn oren, vooral mijn eigen stem. Ik kan niet communiceren, net op een moment dat ik er zoveel behoefte aan heb om met mensen te praten. Ik heb echt enorm toffe collega?s, maar ik ben niet in staat om met ze te spreken! Ik doe mijn job bij OCAS doodgraag, en intrinsiek ben ik zeker in staat om die job heel goed uit te voeren. Maar ik voel dat ik met deze oren mijn job niet verder ga kunnen uitvoeren. Ze herstellen niet meer naar een aanvaardbaar niveau. Mijn levenskwaliteit is te laag om nog door te kunnen met dit leven. Honderden keren heb ik teruggevochten na geluidstrauma?s, me in stilte gehuld, me asociaal gedragen, alle voorstellen voor sociale activiteiten afgeslagen, en me opgesloten, totdat er beterschap kwam. Maar er is ergens een grens. Die grens is bereikt. Respecteer aub mijn keuze, mijn leven is een hel geworden.

Ik ben op. Ik heb nu reeds sinds mijn 16^e honderden keren gevochten om terug te komen na geluidstrauma?s, me steeds asociaal in stilte gehuld en gewacht op beterschap. Ik heb altijd gestreden totdat ik terug beter was. Honderden keren. Maar ergens houdt het op. Ik heb de kracht niet meer om er tegen te vechten. Ik wil niet verder leven als een plant, met deze zware handicap. Ik wil sociaal kunnen doen, ik wil mijn werk normaal kunnen uitvoeren, twee essentiële zaken voor mij. Dat kan niet meer.

Lieve ouders, Hannelore en Bernd, jullie verdienen dit absoluut niet. Ik heb altijd enorm genoten van jullie liefde, de goede opvoeding en de warmte thuis. Jullie hebben me enorm gesteund, er valt jullie niets te verwijten. Het spijt me zo verschrikkelijk dat ik zo egoïstisch doe. Ik voel me enorm schuldig. Maar ik ben echt op. Ik kan er niet meer tegen vechten. Met de huidige situatie van de oren kan ik echt niet meer leven.

Lieve Sharon, het heeft echt niks met u te maken. Maanden geleden zat ik hier al mee in mijn hoofd, ik heb het u verteld. Jij hebt de laatste jaren van mijn leven gekleurd. Met je schitterende verschijning en geweldige persoonlijkheid was je een verademing de laatste jaren. Jij sleurde me er altijd door en hebt me altijd enorm gesteund. Maar ik heb een grens bereikt.

Ik wil benadrukken dat dit volledig mijn eigen schuld is! IK zelf, en IK ALLEEN heb mijn oren verknald, keer op keer, ik was me nooit bewust van de gevaren. Dit gebeurt niet in een opwelling. Ik heb de laatste jaren altijd gedacht - als de oren ambetant waren - dat ik er op dat moment nog net mee kon leven, maar dat het niet nog één stap erger mocht worden. Wel, die stap is nu toch gebeurd. En er zit echt geen verbetering in. De medicatie die ik momenteel neem is maximaal, andere behandelingen bestaan er niet. Er is geen genezing mogelijk. Hier houdt het op voor mij.

Ik heb in heel mijn leven twee keer mijn oren niet beschermd in lawaai (Sepultura 1996 en repetitie 2003). TWEE KEER! Verder heb ik mijn oren ALTIJD beschermd! Toch heb ik immense oorschade opgelopen. Waar is de rechtvaardigheid? Waaraan heb ik dit verdiend? Waarom moet de muziek overal zo luid staan? Waarom is er zoveel lawaai in deze wereld? Waarom is luid gelijk aan goed?

Aan iedereen: ik heb jullie allemaal graag gezien, en altijd graag geleefd. Maar met deze kwaal is mijn leven niet meer genietbaar. Ik kan niet meer normaal communiceren, ik kan niet meer normaal werken, mijn leven is een hel geworden. Aanvaard a.u.b. dat ik mijn grens heb bereikt. Elke dag is een nachtmerrie voor mij.

Ze zeggen wel eens dat elke zelfmoord een schreeuw om aandacht is. Wel, dit is ook een schreeuw om aandacht. Ik wil niet dat iemand anders hetzelfde overkomt als mij. Zorg allemaal goed voor uw oren! Bescherm ze! Of blijf weg uit te hard lawaai! Ik kan het niet genoeg benadrukken.

Peace, love, empathy,
Dietrich ? ik zie jullie allemaal heel graag

PS: ik heb één laatste wens: speel de integrale versie van One van Metallica in mijn begrafenis, mijn lievelingsnummer.