YouTube vs. Sabam (2)

Lees het interview met Johan Verminnen en Olivier Maeterlinck over auteursrechten

Humo vroeg onlangs Alex Callier naar zijn visie op auteursrechten:

Alex Callier «Enkele dagen voordien had Younison een infosessie georganiseerd. Ik dacht dat we daar eindelijk eens op een volwassen manier over auteursrechten zouden kunnen praten, want het is een ingewikkelde materie die je alleen op een beschaafde en genuanceerde manier kunt benaderen. Maar dat hele spel leek nog het meest op een populistisch verkoopspraatje waarin Sabam wéér eens werd afgeschilderd als de grote boeman. En wat ik een tikje vreemd vond, was dat uitgerekend Tom Barman zich voor hun kar had laten spannen: welk onrecht heeft Sabam hém aangedaan? Ik zou er nog altijd eens graag met hem over van gedachten wisselen.»

Callier «Absoluut wel, en natuurlijk heb ik oren naar sommige van hun verzuchtingen. Ik hou alleen niet van het toontje - 't leek wel een oorlogsverklaring. Als Sabam hen niet tegemoetkomt, zullen ze een rechtszaak aanspannen! Terwijl: ieder lid van Sabam is ook medevennoot en heeft dus stemrecht in de algemene vergadering. Als ze niet content zijn met de gang van zaken, dan kunnen ze dat zelf mee veranderen. Sterker: als we ons allemaal verenigen, kunnen we Sabam morgen zélf in handen krijgen. Al lijkt me dat een tikje drastisch (lacht). Enfin: alle begrip voor muzikanten die zich alleen met de creatieve kant van hun job willen bezighouden, dat is ook hun sterkte. Maar kom dan achteraf niet zagen dat je van niks wist, hè.

»En zo kan ik nog wel een paar bedenkingen maken. Dat Younison géén vzw is maar een bvba, die op de koop toe gesponsord wordt door een conglomeraat van grote bedrijven met god weet welke verborgen agenda's. Als ze die rechtszaak winnen en dus een pak geld binnenrijven, vragen ze aan elke artiest die ze vertegenwoordigden vijf procent van het bedrag dat hem toekomt. En dan kan hun gedelegeerd bestuurder Kelvin Smits zichzelf - in theorie - een riant dividend laten uitbetalen. Sorry, maar dat gaat mij te ver.»

Callier «Ik krijg inderdaad op gezette tijden voorschotten. So?»

Callier «Helemaal níét: ze hebben het zelf voorgesteld. En het is legaal, dus waarom zou ik daar dan nee op zeggen? Het gaat wel om geld dat mij toekomt, hè.»

Callier «In één woord: degoutant. Ik ben zeer dankbaar dat ik deze job mag doen, maar ik aanvaard niet dat mensen mijn werk stelen, en ik kan het al helemaal niet hebben dat ze mij een arrogante zak vinden omdat ik hen terechtwijs. Ik vraag mij trouwens al jaren af waarom geen enkele politicus daar iets aan doet: zijn ze misschien te bang om op de barricaden te staan? Voor wie het nog niet wist: de artistieke sector betaalt gigantisch veel belastingen. En laat die opmerkingen als 'jaja, die muzikanten amuseren zich een beetje en worden er nog fameus voor betaald' alsjeblieft achterwege. Of moet ik mij misschien excuseren omdat ik mijn job graag doe?

»En dat jonge gasten geen geld meer zouden hebben om te betalen voor hun muziek is een vals excuus. Ik las vanmorgen nog in de krant over een gast die doodleuk vertelde dat hij er op één nacht makkelijk vijftig euro doordraait. Sorry, maar als je vijftig euro veil hebt voor wat wodka Red Bull, dan kun je ook vijftien euro aan een cd geven.»

Callier «O, van mij mag hij de songs van Hooverphonic ook samplen en remixen en het resultaat aan zijn vrienden laten horen. Maar van het moment dat hij het op plaat perst en verkoopt, dan steiger ik: ik moet namelijk van mijn muziek leven, en God knows dat het tegenwoordig niet simpel is. Een song op iTunes kost 99 cent. 65 cent daarvan gaat naar de platenfirma. Met een gewone artiestendeal krijg ik daar iets tussen de 12 en de 20 procent van. Reken maar uit hoeveel liedjes ik moet verkopen om er deftig van te kunnen leven.»

(kt)