Destelbergen bij Gent, een verlaten parking op een boogscheut van de E17. Het industrieel aandoende gebouw in het midden van het terrein heeft zijn beste tijd gehad, de villa ernaast is compleet vervallen. Eind jaren tachtig prijkte in felgekleurd neonlicht 'Boccaccio' op de gevels. Naar die discotheek zakten elk weekend talloze jongeren van heinde en verre af. Ze dansten er op elektronische muziek van Belgische makelij: new beat. Twintig jaar na de rage wagen we ons aan een reconstructie. Move your ass and feel the beat!

Op de parking van de The Temple - Events Hall Destelbergen, zoals de decadente danstempel van weleer tegenwoordig heet, herinneren alleen de putten in het asfalt aan de gloriedagen. Voor de gelegenheid heb ik een getuige meegebracht: Jean Boone, een gepensioneerd bloemist uit de buurt.
"'New beat was belangrijker voor België dan Jacques Brel'"
Jean Boone
«Weekend na weekend, tot de maandagochtend, was het hier van dattum. Ze kwamen van overal: Frankrijk, Engeland, Nederland... De Golf GTI's stonden in lange files aan te schuiven. En een
lawijt! Er was de muziek die uit autoradio's kwam:
boenke-boenke-boenke. Er was geroep. En in de buurt werd er van alles kapotgegooid - mijn winkel is gelukkig gespaard gebleven.
»Dat heeft zeker twee jaar geduurd. We waren opgelucht toen ze de zaak sloten, maar eerlijk is eerlijk: ge moogt gaan waar ge wilt, overal ter wereld kennen ze onze gemeente. En dat allemaal dankzij de Boccaccio.»
De archieven geven meneer Boone gelijk. Ik duikel artikels op uit NME, Time Out en De Volkskrant, allemaal uit de herfst van 1988, toen de new beat doorbrak. Unaniem spreken ze over 'a Belgian beat revolution' die zich voltrok in het futuristische spiegel- en laserpaleis in Destelbergen. Duizenden flashy geklede jongeren dansten als robots op melodramatische elektronische muziek. Die had haar roots in de cold wave en de electronic body music (EBM) van de vroege jaren tachtig.
We weten dat de new beat zijn hoogtij beleefde tussen '86 en '88, met '87 als Gouden Jaar. We weten ook dat het genre in '89 ten grave gedragen werd. Maar hoe is het allemaal begonnen?
De volledige zoektocht leest u in Humo 3599 van dinsdag 25 augustus 2009.
Liefde...
Wandelen, hand in hand lopend op het zachte zand Samen naar zonsondergang kijken kijkend zover je ogen reiken. Als dit de echte liefde is, loop ik blijkbaar heel wat mis.
Monty
Beedankt voo die bluumen
Zou wel eens een quote van de paus kunnen zijn op 14 februari !
Pierre rap zat
Kreuners stoppen?
Hoe? Die zouden toch gewoon uitsterven !!!!
N. eeonee