Soullegende Willie Mitchell (1928-2010)

© Firmin Michiels

Eén van de weinige Belgen die Mitchell van dichtbij hebben meegemaakt, is Axelle Red: zij kampeerde in 2006 in zijn studio voor de opnames van 'Jardin Secret'.

"'Gestorven in het harnas'"

Axelle Red «Ja. Net voor we op het vliegtuig stapten, kreeg ik een sms van Lester Snell, mijn keyboardspeler en de huismuzikant van Willie. Ik voel me nu een beetje slecht. Drie weken geleden had Lester me al verteld dat Willie in het ziekenhuis lag. Ik heb toen Willies zoon Boo proberen te bellen, maar door het tijdsverschil heb ik 'm niet te pakken gekregen. Stom. Niet dat ik zó belangrijk was in Willies leven - ik had 'm sinds 2006 niet meer gezien - maar ik had toch nog graag iets van me laten horen.

»Twee weken geleden heeft hij een hartaanval gekregen, maar hij was dus al langer ziek. Een dik halfjaar geleden heeft hij zijn heup gebroken, en op die leeftijd is dat nogal delicaat, meestal het begin van het einde.»

Red «Nee, maar hij wás er wel altijd. Hij zat nog elke dag van 's morgens vroeg tot 's avonds laat in zijn studio, en hij kwam regelmatig luisteren wat we aan het doen waren. En op een speelgoedorgeltje, een goedkoop Casiootje van zijn kleinzoon, zat hij voor de fun de akkoorden van mijn songs uit te vlooien (lacht).

»Maar meestal zat hij aan de ingang, aan een klein kitscherig bureautje, meer een rekje eigenlijk, waar hij zelf de telefoon opnam. Als je naar de studio belde, kreeg je hem aan de lijn. Rond dat bureautje stonden allemaal stoelen in U-vorm, waar hij de hele dag mensen met hem kwamen keuvelen. Ik herinner me nog de dag dat ze hem kwamen vertellen dat Wilson Pickett dood was (19 januari 2006, red.), en hoe triest ik het vond dat de mensen van zijn generatie één voor één weggingen. Pickett, Isaac Hayes, en nu hijzelf.»

Red «Ja, tuurlijk. Het grappige was dat hij mijn muziek al kende, via Lester Snell. Het eerste wat hij zei was dat hij mijn muziek en mijn stem geweldig vond, en dat hij er al jaren naar luisterde. Ik was gegeneerd, de wereld op zijn kop!

»Mijn jongste dochter was erbij, Billie, en elke morgen nam hij haar vast en zei: 'I have to tie your shoes, girl', waarna hij haar veters bond (lacht). Zijn eigen dochter werkte in het casino aan de overkant van de rivier, en om de twee dagen bracht ze garnalen mee, die ik dan samen met hem opat. Echt een heel lieve, schattige man.»

Red «Nu hij weg is natuurlijk wel, maar toen was ik met Daan aan het werken; we maakten gewoon gebruik van zijn studio. Maar Lester zei altijd: 'Willie zou de stem helemaal vooraan hebben gezet.'

»Hij heeft me wel verteld hoe hij destijds met Al Green werkte. Om de ingehouden kracht van Greens stem het best tot zijn recht te laten komen, liet hij hem eerst een hele middag zingen, en als hij bekaf was, zei Willie: 'And now we're gonna record' (lacht).

»Nee, hij heeft een schoon leven gehad. Eenentachtig geworden en tot zeven maanden voor zijn dood gedaan wat hij het allerliefste deed: werken in zijn studio. Hij is gestorven in het harnas.»

Axelle Red in de Willie Mitchell Royal Recording Studios in Memphis:

• williemitchell.com