Rock Rally 2010: de 20 halvefinalisten

Petrol, Antwerpen

Bij Blackie & The Oohoos stonden de 18-jarige Martha Mahieu en haar 27-jarige zus Loesje, tevens songschrijfster, vooraan, terwijl de zwoegende muzikanten (gitaar, bas, toetsen, drums) zich op de achtergrond zo roerloos mogelijk van hun taak kweten. De meisjes mochten er in hun naar verpleegsterpakjes neigende galajurkjes met rode netkousen heel erg zijn (de oudste had haar gebroken onderarm zelfs in bijpassend haute couture-gips laten verpakken), en wat zij, elkaar afwisselend op backings en lead, in de microfoon fluisterden deed links en rechts een kwajongenshart sneller slaan. Helaas bleef na hun sterke openingssong 'Nemo' enkel het plaatje over.

Beluister songs en bekijk foto's van Blackie & The Oohoos

Er zat een banjo in Das Munich, evenals een akoestische gitaar, maar ook een Fender Jazzmaster om de boel open te rijten als het iets te melig dreigde te worden. Ze deden mij aan een iets minder lieve versie van The Magic Numbers denken, hadden uitstraling en drie degelijke songs, en naar het enthousiasme in het jurylokaal te oordelen, ga ik hen weldra weerzien.

Beluister songs en bekijk foto's van Das Munich

De rare jongen die twee jaar geleden in Opwijk zijn kunnen al aan de jury had getoond was nog steeds een rare jongen, zij het dat hij dit keer een groep had meegebracht en de knopen uit zijn songs had gehaald. Douglas Firs is het pseudoniem van Gertjan Van Hellemont, 21 intussen, en tijdens zijn eerste song gebeurde er iets vreemd met de huid op mijn onderarmen. 'Kippenvel,' verzekerden ze mij bij de eerste hulp in de Nijdrop. 'Wel oké,' vond de jury. Eindelijk bewezen: dat volk heeft een olifantenhuid.

Beluister songs en bekijk foto's van Douglas Firs

Een fenomeen uit de streek dan. Erik Debny, een kruising tussen Urbanus en Daniel Johnston en vroegere voorman van The Shovels, probeert het tegenwoordig alleen met zijn akoestische gitaar. 'Het volgende liedje is er zo eentje waarvan ze zeggen dat het blijft hangen,' zei hij bij aanvang van 'In My Brain'. En zowaar: één dag later in Gavere bleek ik niet de enige te zijn die het liep te neuriën. Stemvast was Debny niet, zijn Engels klonk Limburgser dan u zich kunt voorstellen, en zijn gitaarspel rammelde langs alle kanten, maar de man kan songs schrijven. 'I will grab you with my strings until you tell me that it swings,' zong hij tot slot. It swang.

Beluister songs en bekijk foto's van Erik Debny

Wederom uit Grobbendonk, en wederom punkrock om motherfucker tegen te zeggen: ik begin stilaan te overwegen om in de streek een onbewoonbaar en met schimmel behangen pand te betrekken. Het T-shirt van de frontman beloofde Black Flag, en het wérd Black Flag, aangelengd met een streep Thin White Rope. 'Doe maar es goe zot!', riep de zanger terwijl hij zijn Flying-V voor slotsong 'Dance Motherfucker Dance' weer in de oorspronkelijke take off-positie hing. En goe zot doen deden we, zij het niet voor lang, want ik had Michel Daerden beloofd dat ik tegen zondagochtend nog een speech voor hem in het Nederlands zou vertalen. Nog eens bedankt voor de cosmopolitans, Esther!

Beluister songs en bekijk foto's van Psycho 44

Geen groep die mij in Leuven blijer stemde dan School Is Cool. A whole lotta drums verspreid over het podium: een basdrum bij de zanger-gitarist, toms bij de percussionist die enkele juryleden zich herinnerden als a whole lotta drummer bij Leaf People twee jaar geleden in Trix, en één volwaardige kit waar hij hoort: bij de drummer. Het ging vooruit bij School Is Cool, en toen hun drie uiterst poppy songs erop zaten, moest het publiek even naar adem happen alvorens een applaus te laten losbarsten. Het Depot liet zich na elke groep goed horen, maar na School Is Cool net dat tikje harder.

Beluister songs en bekijk foto's van School Is Cool

Het achttienjarige viertal The Crackups - uit Grobbendonk, Punk City - was naar De Zwerver afgezakt om keet te schoppen en kweet zich vakkundig van die taak. Hun eerste song heette 'A Girl Is Only Good to Fuck' en werd opgedragen aan presentatrice Erika Van Tielen, waarna zij zich in hun microfoons en instrumenten vastbeten en onze aandacht niet meer loslieten tot hun zes minuten (3x2) erop zaten.

Beluister songs en bekijk foto's van The Crackups

Het overheersende gevoel toen The Mojo Filters op het podium verschenen was: Oh jeetje. Uiterst modieuze jongens met de juiste kapsels en een zanger met een knoert van een Alex Turner-complex. Geen halve minuut ver in hun setje en van die vooroordelen bleef geen spaander heel. The Mojo Filters swingden, rockten en hielden het kort en bondig zodat ik na drie songs zowaar zin had in meer. Jawel, ze hadden heelder paletten mosterd bij Arctic Monkeys en The Strokes gehaald maar nooit was ik geneigd 'Houd de dief!' te roepen. En ja, ik had tijdens de voorgaande acht preselecties vingervluggere gitaristen aan het werk gezien, maar van geen van hen kon ik twee dagen later de melodieën nog nafluiten. Dat heet: tot binnenkort!

Beluister songs en bekijk foto's van The Mojo Filters

Goed volk uit het ter ziele gegane El Guapo Stuntteam (RR-finale 2004) op gitaar en drums bij The Sore Losers. Nu Cedric Maes niet meer voltijds aan de microfoon hoeft te staan, kon hij zich concentreren op zijn gitaarspel, en dat was van een niveau waarmee hij zonder vrees bij ZZ Top kan gaan solliciteren. Tel daarbij dat de Losers minstens anderhalve song hadden, en u weet dat de preselectie in Hasselt veelbelovend was begonnen.

Beluister songs en bekijk foto's van The Sore Losers

You Raskal You bracht een lied, 'Black Unicorn', dat de helft van de juryleden kwaad had gemaakt, en ook ik zou het niet erg vinden mocht ik het nooit meer te horen krijgen. Daar stelden ze gek genoeg twee nummers tegenover die hun kansen puntgaaf houden. Dat zij slotsong 'Peace of Mind' door de bedeesde toetsenman Guy Brees lieten zingen en plots van een atmosferische popgroep veranderden in een countryfolkgezelschap: de aangenaamste verrassing van het weekend.

Beluister songs en bekijk foto's van You Raskal You

Vooruit, Gent

Amatorski op 13/2 in Mechelen

Geen preselectie die heuglijker begon dan die in Mechelen. 'Zou live kunnen tegenvallen,' citeerden de heren van de demojury uit hun notities. Viel dat reuze mee! Amatorski had inspiratie gehaald bij Sigur Ros en zag er ook zo uit: beetje nerdy, verlegen, fluisterend tussen en tijdens de songs. Maar wat een heerlijk gefluister. Ze speelden subtiel en weinig, en er was absoluut niets dat in de weg zat. Toen de drummer in slotsong 'Never Told' halverwege met één hand aan de shaker ging en de groep zachtjes liet galopperen, wisten wij genoeg: terugzien! En vlug een beetje.

Beluister songs en bekijk foto's van Amatorski

Toen die van Charlie Jones Big Band de juiste looks en podiumprésence te pakken hadden, moeten ze hebben gedacht dat ze met alles weg konden komen. In Eeklo alvast wel. De jury hoorde van dit duo drie totaal verschillende dingen (een folksong op ukelele, een bluesrocker en nog iets) en was drie keer redelijk opgetogen.

Beluister songs en bekijk foto's van Charlie Jones Big Band

had in de bio glamrock beloofd, maar bleek in levenden lijve veel draaglijker uit de hoek te komen. De zanger deed het met de looks van Pete Shelley en de stem van Axl Rose, de drummer als eerste tijdens Humo's Rock Rally 2010 met ontbloot bovenlijf, en dat zij pas tijdens hun slotsong 'Mad Demon' goed op dreef kwamen, leek de jury niet zo erg te vinden. Esther Wolfs, eindelijk bekomen van een sollicitatiegesprek met Michel Daerden ('Super-te-gek geamuseerd!') en in Leuven gearriveerd, vond de bassist 'best sexy'.

Beluister songs en bekijk foto's van Emperors of Decay

Nóg een trend van de avond: groepsnamen met het woord Loser (zie ook nummer 1). Met F*ck You Stupid Loser kregen we een zevenkoppig allegaartje dat vorig jaar tweede werd in Limbomania en middels de invloeden in de bio al het vermoeden had gewekt niet voor één gat te vangen te zijn: Filipino Floorshow, Chrome Hoof, Foals, Sigur Rós en The Cure. Na hun concert in Hasselt wil ik daar graag LCD Soundsystem en !!! aan toevoegen. Jong, fris, en met een eigen smoel en sound.

Beluister songs en bekijk foto's van F*ck You Stupid Loser

Omdat ze op het inschrijvingsformulier de verkeerde woorden in het foute vakje had geschreven, stond Gloria Boateng in Eeklo als Boatenggloria op de affiche. Dat het vanaf nu kortweg Gloria mocht zijn, fluisterde ze Bram Willems in het oor. Ze deed de jury in meer dan één opzicht aan Ya Kid K denken: vorig weekend niemand gezien die zich zowel in flow, danspasjes, bindteksten en lyrics zo op zijn gemak voelde als deze eenentwintigjarige Gentse met Ghanees bloed.

Beluister songs en bekijk foto's van Gloria

De uitgebreide bende van Jerusalem Syndrome had in Eeklo al indruk gemaakt nog voor ze één voet op het podium had gezet. Terwijl ze gehuld in marcellekes met veel misbaar elkaars lieven binnendraaiden, wees niets erop dat deze zeventienjarigen last hadden van plankenkoorts. Op het podium rammelden zij zich door hun op Kooks-, Strokes- en Razorlight-leest geschoeide setje waarin slechts één song verscholen zat, maar dan wel een potentiële radiohit ('Juliet'). Aan de zanger: volgende keer graag iets minder onderbroek in de monitor.

Beluister songs en bekijk foto's van Jerusalem Syndrome

De negentienjarige Joni De Boever uit Gent toonde aan uitstekend te kunnen zingen, te weten hoe een song in elkaar zit, maar nog niet genoeg levenservaring te bezitten om daar ook tekstueel iets onderhoudends aan te kunnen koppelen. De juryleden hoorden desondanks niets wat hen dwarszat. Esther Wolfs, vrijdag aan de bloody mary's, liet nog het volgende noteren: 'Wat driekwartbroeken betreft, geldt voor vrouwen hetzelfde als voor mannen: niet doen.'

Beluister songs en bekijk foto's van Joni Sheila

Gents trio dat van wal stak met 'Next Life' ('See you in the next life', jawel), een atmosferisch opwarmertje met voeten en hoofd stevig in de zwartjasjaren van New Order en The Cure, dat met 'Feed Me' makkelijk de oversteek maakte naar het heden en all things Yeah Yeah Yeahs, en dat met slotsong 'Tangos' aantoonde dat zij nog niet ver genoeg stonden om ons drie keer te kunnen boeien.

Beluister songs en bekijk foto's van Maya's Moving Castle

Drie frisse meisjes dan (toetsen, akoestische gitaar, bas), voorgezeten door Nele Van den Broeck, die zong over een school waar ze werd buitengegooid, een jurk die haar niet meer paste en een groep die haar niet meer wilde. Dat wij er niet hondsdepressief van werden, was te danken aan het gebrek aan ernst waarmee de onderwerpen werden aangesneden en de verhalende kwaliteiten van Van den Broek. Dat er in dit trio niemand zetelde die haar instrument bij benadering onder de knie had, had slechts één jurylid tot wanhoop gedreven. Alleen een forse dosis Gaverse Contra Pils kon zijn pijn enigszins verzachten.

Beluister songs en bekijk foto's van Nele Van den Broeck

Willow op 22/1 in Eeklo

Dansbare indierock met het hoofd in de jaren tachtig en een zanger die ook zonder make-up aan Robert Smith van The Cure deed denken. De gitarist had de danspasjes - meer een soort rugspasmen, eigenlijk - in slotsong 'High Frequency' achterwege mogen laten, maar met Willow werd een waardig punt gezet achter de meest diverse preselectie in jaren.

Beluister songs en bekijk foto's van Willow