© vrt
Chris Van den Durpel «Ik hield m'n hart vast toen de VRT liet weten dat er een nieuwe compilatie zou komen, maar 't is heel leuk geworden - vooral omdat we het materiaal van VT4 er eveneens bij mochten lappen.
»Zo is 't meteen ook een interessant programma geworden voor de Eén-kijkers die me indertijd niet naar de commerciële zender gevolgd zijn - de volle vierenvijftig (lacht).
»Tussen de sketches hebben we reacties gestopt van mensen met wie ik samengewerkt heb, of Bekende Vlamingen die ik geïmiteerd heb. Die hebben heel veel mooie dingen gezegd - té mooie dingen, want sommigen waren zo positief dat het wel een in memoriam leek.
»Veel van die quotes hebben we er daarom uitgeknipt. Die liggen nu opzij voor mijn échte in memoriam. Past perfect in de besparingsplannen van de VRT, niet?»
HUMO 'De Chriscollectie' grasduint in een oeuvre dat meer dan vijftien jaar omspant. Bijzondere ontdekkingen gedaan?
Van den Durpel «Dat ik grote gaten heb in mijn geheugen. Een hoop dingen was ik helemaal vergeten. Dat ik ooit live in 'De droomfabriek' zat als Bart Peeters, bijvoorbeeld, en geïnterviewd werd door de echte. Tja, alleen al bij VT4 heb ik duizend sketches opgenomen: dan vergeet je al eens wat.
»Mijn persoonlijke favoriet blijft toch Kamiel Spiessens. De ideale opa: ik lanceerde hem in 'De drie wijzen' ter vervanging van Dokter Le Compte, die ik wat beu gespeeld was.
» Later ben ik ook zeer gehecht geraakt aan Firmin den bokser - op dat typetje word ik het meest aangesproken.»
HUMO In de gebruikelijke bloopers zien we je vaak worstelen met een bijzonder aanstekelijke vorm van de slappe lach. Is dat een lust of eerder een last tijdens het opnemen van een sketch?
Van den Durpel «Toch vooral een lust, hoor. Vooral omdat je er zelf nauwelijks wat aan kan doen: je blijft maar hikken. Ik herinner me een opname met Bart De Pauw, en hoe we er maar niet uit raakten. En in het theater heb ik 't ooit voorgehad met Frank Focketyn.
»We moesten een heel droevige scène spelen, waarin we verdrietig in elkaars armen vielen. Uitgerekend op dat moment begonnen we te snikken van het lachen - het hield echt niet op. Het publiek had dat meteen gezien, natuurlijk, en kwam zelf minutenlang niet meer bij. Daar ging ons drama.»
HUMO Tot slot: herinner je je het cd'tje nog dat je in 1995 hebt uitgebracht? Je bekendste typetjes zingen er één of meerdere liedjes op, maar de laatste song zing je als jezelf: 'Mezelf niet meer', een heel melancholisch nummer.
Van den Durpel «Dat vond iedereen, in die mate dat mensen zich zorgen begonnen te maken: is die kerel wel oké in z'n bovenkamer? (lacht)
»Wel, laat ik vijftien jaar na datum iedereen maar 's geruststellen: het was gewoon een ideetje van de man die was komen aanzetten met die cd, en er zat absoluut geen groot verdriet achter. Geen psychiater nodig, hier.»
![Parkour [videospecial]](http://img.humo.be/q100/w145/h82/http://img.youtube.com/vi/bWp0F-HKS_w/0.jpg)
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
Koningin Elisabethwedstrijd
Dat is andere mayonaise dan jullie Rock Rally he mannekes!
ludovico capelli
Koningin Elisabethwedstrijd voor viool
Katelijne Boon / een concerto van benen / een viool waardig
Scheetje Poweetje
Er is nog hoop
Een poes heeft negen levens.
Marcelleke