Bij de uitvaart van Jan Wauters

© Johan Jacobs

Guy Mortier

Ik heb Jan Wauters leren kennen tijdens de Ronde van Frankrijk van 1970, die ik, als zogenaamde 'Derde Man', drie weken lang voor de BRT-radio mocht volgen in het gezelschap van de legendarische radiosportredactie van toen, bestaande uit Piet Theys, Jan zelf en Marc Stassijns. Het was mijn taak na afloop van elke rit een stukje in te lezen over wat ik zoal had gezien.

Meestal coureurs.

Dat zien deed ik van op de achterbank van de (toen nog) BRT-volgwagen, of, als daar eens plaats was, achterop de motor, en toen er één keer helemaal géén plaats was, achterop de fiets bij Eddy Merckx, die toen zo sterk was dat hij de rit naar de Ventoux toch won.

Leader of the pack was Piet Theys, Jans 'ontdekker' en grote voorbeeld - ook een begenadigd sportverslaggever, ook zeer bezig met taal. In die cocon mocht ik binnen.

Wat me van Jan toen vooral is bijgebleven is dat hij altijd straalde. Altijd zeer vriendelijk, altijd lachend, altijd die opwaartse krul in de mondhoeken, altijd erop uit om pret te maken.

Hij was natuurlijk jong en sterk en gedreven. Hij barstte van talent en hij daverde van energie. Dat typische Jan-Wauters-achterop-de-motor-over-de-keien-geluid (roffel voor een maximaal effect met beide vuisten op de eigen borst): 'En daar trekt Zoetemelk alweer ten aanval' - slecht voorbeeld, oké - kwam niet zomaar out of the blue, dat wás hij. Knetterend van intensiteit. Ook thuis, heb ik mogen meemaken. (Borstroffel: ) 'Nog iemand een glaasje wijn?'

Bliksemsnelle analyses. Poëtische beelden die veel meer lieten zien dan de tv-camera's. Epische beschrijvingen die je thuis bij de radio mee de bergen op joegen of diep mee in de afdalingen stortten. Het heetst van de strijd. Hemel en aarde trachten te vangen in prachtig geformuleerde zinnen, in die onnavolgbare cadans.

De definitieve radiosportverslaggever, zo kent iedereen hem. Maar hij heeft ook mee aan de wieg gestaan van een andere discipline, waarin hij algauw ook schitterde: het grote geschreven sportinterview. Breder, dieper, diepgaander en confronterender dan alles wat tot dan toe voor sportinterview moest doorgaan - als het er al was. Een goed gesprek op niveau met sportmensen bestond gewoon niet.

En dus had ik Jan gevraagd of hij voor Humo een team wilde vormen samen met Herman De Coninck, zelf een begenadigd schrijver en interviewer en ook door sport gefascineerd. Ze mochten mekaar voordien al graag, nu werden ze a match made in heaven.

Samen zetten ze meteen de standaard, en die lag olympisch hoog. Maar wie hen tot zich toeliet, heeft het zich niet beklaagd. Goed geïnterviewd worden is een cadeau.

Hermans werk was het om, als het interview was afgenomen, (nooit voordien!), de bandjes uit te tikken, mede omdat Jan daar door zijn radiowerk geen tijd voor had.

Waren de teksten uitgeschreven, dan kwam Jan naar de Cogels-Osylei in Berchem afgezakt, waar Herman woonde. Ik heb hen daar vaak mogen aantreffen, bij een goed glas, Jan altijd in pak en met die stralende lach, Herman met die droeve grijns van hem, allebei met hun vulpen boven de teksten.

Dan ging het vaak door tot een stuk in de nacht, tot het werk helemaal af was en ik het stuk in mijn brievenbus hoorde vallen. De kroon op het werk was altijd de inleiding; die schreef Herman meestal, maar wel op aangeven van Jan. Eén enkele keer schreef Jan ze zelf. Ik heb hem er nog jaren mee uitgelachen.

Jan genoot enorm van zijn Humo-jaren met Herman, zei zijn vrouw me gisteren nog. Het waren zeer gelukkige jaren. Hermans portret hangt trouwens nog altijd boven Jans bureau.

A match made in heaven. En nu zitten ze daar weer, allebei.

Kan me niet schelen hoe u het vindt, maar ik vind het mooi om me die twee high in the sky opnieuw samen aan tafel voor te stellen, en er mag gerookt worden en er staat een trappist op tafel, en Jan maar lachen, en Herman maar grinniken.

En straks valt er weer een stuk in de bus.

Bedankt, Jan.

• Herlees het laatste Humo-interview met Jan Wauters