ik heb niet geslapen die nacht, telde
vingers in het halfduister, ienemienemutte
om dan toch weer opnieuw te beginnen.
in mijn hoofd dansten stukken zich een weg
van het schaakbord, verdwenen in de afgrond,
verschenen even later weer aan de andere kant.
ik sliep niet, ik wikte, wikkelde mezelf
steeds weer in en uit de lakens, slaakte naderhand
kleine kreetjes alsof ik mijn stem wilde testen.
ze klonk zo scherp als de punt van een potlood,
en tegelijk zo zacht als de hand van het kind
dat niet wist aan welke tekening het begon,
laat staan dat het kon weten welke schets
het andere kind in gedachten had.
21/12/12 : het einde van de wereld
Allemaal goed en wel, maar wat gebeurt daarna met mijn abonnement op Humo?
Alain Provist
Toeval?
De Kreuners stoppen en Whitney valt prompt dood...
Murmy
meisje achter het KBC-loket
ik zie je wel zitten
jambantris