Wat wist Danneels over de zaak-Vangheluwe?

© Danny Gys / Photonews

In 1992 publiceerde Rik Devillé een ophefmakend boek over de kerk, 'De laatste dictatuur'. De titel spreekt voor zich: Devillé pikte het niet dat de hoogste bedienaars van de eredienst zich weinig of niks gelegen lieten liggen aan elementaire verworvenheden als de rechten van de mens. De kerk was, na het vallen van de Muur, 'de laatste dictatuur'.

Het was het eerste incident in een lange rij. Voortaan zou de parochiepriester uit Buizingen één à twee keer per jaar bij kardinaal Danneels over de vloer komen om over misstanden in de kerk te discussiëren. In de meeste van die gevallen ging het om klachten wegens seksueel misbruik. Devillé werd de klokkenluider van de kerk: karrenvrachten klachten sleepte hij naar het aartsbisschoppelijk paleis. In een aangetekende brief van januari 1999 becijferde zijn actiegroep, Vlaamse werkgroep mensenrechten in de kerk, dat ze al 81 klachten over seksueel misbruik door Nederlandstalige priesters had ontvangen.

Verkleefde groeten

Enkele jaren eerder, in het najaar van 1996, neemt een man contact op met Devillé. Hij stelt zich voor als de vertrouwenspersoon van een slachtoffer van de Brugse bisschop Roger Vangheluwe. 'Het slachtoffer,' zegt de man, 'durft zelf niet te vertellen dat hij wordt misbruikt, omdat hij de neef van de bisschop is.'

Devillé noteert de klacht en brengt de zaak naar eigen zeggen ter sprake aan het eind van een onderhoud met Danneels en hulpbisschop De Bie (volgens Devillé zou De Bie niet meer aanwezig zijn geweest toen het delicate geval-Vangheluwe besproken werd). In Humo 3637 beweerde Devillé dat het gesprek met Danneels plaatsvond 'begin 1997'. Dat klopt niet helemaal: het was 5 november 1996. Dat weten we omdat Danneels het expliciet vermeldt in een boze brief aan Devillé, gedateerd op 15 november '96. Op niet mis te verstane wijze wast hij Devillé de oren: als Devillé geen harde bewijzen in handen heeft, moet hij zwijgen.