Je komt in je leven niet zoveel getalenteerde, intelligente, toegewijde mensen tegen met wie je all the way kunt samenwerken zonder vrees voor verborgen agenda's. En nog veel lachen ook.
Ik zal hem dan ook missen.
Vele jaren geleden heb ik hem van De Morgen naar de redactie van Humo kunnen halen; ik herinner me de begeleidende krachttermen van sommige mensen bij die krant nog goed, waarvoor alle begrip. Hij was/is immers een topjournalist. Zo'n vijf jaar later zocht hij opnieuw de krantenomgeving op, richting De Standaard, en scheidden onze wegen. Maar eind 2000, toen Bonanza (een onderneming van Woestijnvis) de Humoredactie dreigde leeg te zuigen en het alle hens aan dek was, heb ik een stap opzijgezet om hem als nieuwe hoofdredacteur binnen te kunnen halen.
Those were the days!
En nu heeft Jörgen (zeer mutatis mutandis) hetzelfde gedaan, om een nieuw hoofdstuk in de rijke geschiedenis van Humo (komaan, het is toch waar) mogelijk te maken.
De afgelopen paar jaren zijn bijzonder turbulent en zwaar voor hem geweest. Een open oorlog met de Sanoma-directie (Humo's baas), afgewisseld met slopende achterhoedegevechten om de steeds opnieuw aanrollende golven van fnuikende reguleringen en kreupel makende budgetverminderingen te counteren, terwijl je tezelfdertijd de troepen scherp en gelukkig moet houden en het blad in grote vorm.
Jörgen is altijd een meester van de relativering geweest, nog het meest van zichzelf, maar niet als het om Humo gaat. Maar er komt een moment dat het te veel wordt. Op den duur moest er op te veel fronten gestreden worden. Mede door wat voorafging, kwamen steeds nieuwe sociale conflicten het bedrijf en de redacties verdelen en verlammen, en iets slopenders kun je als hoofdredacteur niet meemaken. Been there, done that, de hemel zij dank maar één keer. Maar nu bleef het maar komen. En toen het stof dan toch eindelijk was neergedaald, begon de oorlog opnieuw.
Op zo'n moment, in diepten van ellende, roep je de cavalerie, en dat is wat Jörgen heeft gedaan.
Over naar Woestijnvis! In principe de ideale creatieve omgeving voor een blad als Humo, dat altijd zijn eigen koers gevaren heeft en dat wil blijven doen. Jörgen is hoofdredacteur-af en opnieuw de topjournalist die hij altijd is geweest en die Humo, zo hoop ik, nog heel veel zal bijbrengen.
Ondertussen is het even wennen en aanpassen en snuffelen. Maar het gevoel is goed. De hemel is opgeklaard. We ademen weer vrij en voelen de tinteling van nieuwe grote avonturen.
Jörgen, bedankt.
Guy Mortier
De Kreuners stoppen
Wil dit dan zeggen dat Walter Grootaers op de arbeidsmarkt terechtkomt?
Bright
Hoe zou het nog zijn met ...
... de kleine van Sarkozy?
vanovertwater
De Kreuners
Walter heeft het begrepen, Koen al een tijdje geleden.. Nu nog Diene Meuris en Vanderlinden doen zwijgen en t land kan er weer tegen...
dj noel P