Cédric Van Branteghem zet een punt achter zijn carrière

, door (jm)

20866_CedricVanBranteghem-186.jpg
© Koen Bauters

Cédric Van Branteghem «Yup, ik stop ermee. 't Is een weloverwogen beslissing: de opeenvolging van blessures begon iets te hard te wegen. Mijn lichaam vroeg me om te stoppen.

»Dit seizoen had ik te kampen met een voetbreuk. Ik heb mijn spieren dan zo opgetraind dat ik weer kan lopen, maar op zich is die breuk niet weg. Ze kan morgen terugkomen, of over een maand, of over een jaar. Als ik verder doe, is dat dus met het risico dat ik wéér in de lappenmand beland. En dat past niet bij mijn karakter: als ik ergens voor ga, wil ik er voor honderd procent voor gaan. Er mag geen maar zijn.

»Ik ben nu 31, en ik heb al veel opofferingen moeten doen. En ik moet denken aan wat er na mijn atletiekcarrière komt. Ik noem het mijn recreatieve carrière: ik wil nog heel lang kunnen lopen, fietsen en tennissen, gewoon voor de lol. Ik ben verslááfd aan sport, dat kan ik na al die jaren wel met zekerheid zeggen.

»Onlangs had ik het er nog over met mijn chiropractor, die me al m'n hele carrière van nabij volgt. Hij zei dat hij in 2002, toen ik voor het eerst bij hem binnenliep, nóóit geloofd zou hebben dat ik met zo'n palmares zou finishen. Ik herinner me ook hoe mijn allereerste trainer tegen mijn vader zei dat zijn zeune wreed scheve poten had. En later verklaarde Fons Brydenbach dat ik zijn record nooit zou kunnen verbeteren - ook maar mooi gelukt (in 2003, red.). Neen, ik ben intens tevreden met mijn carrière. Ik had niet het potentieel van een echte topper, maar ik heb er héél veel uitgehaald.»

HUMO Dit jaar nog: zilver op het WK indoor in een nieuw Belgisch record, en dan dat brons op de 4x400 op het EK.

Van Branteghem «Eigenlijk heb ik een rotseizoen achter de rug, met die ellendige blessures. En toch is 't nog een wonderlijk jaar geworden, met die twee medailles. Terwijl het al een wonder was dat ik op het EK kon meelopen.»

HUMO En nu? Schrik voor het zwarte gat?

Van Branteghem «Neen, omdat ik de overgang al een tijdje aan het voorbereiden ben. Ik heb een job in de software, en in september word ik papa. Ook leuk: ik ben niet gedegouteerd van atletiek. Integendeel zelfs: 't blijft mijn allergrootste passie. Ik zie duizend en één mogelijkheden om mijn kennis en ervaring te delen.»

HUMO Ik las ook ergens dat je tegenwoordig voortdurend op de hielen gezeten wordt door een cameraploeg?

Van Branteghem «Dat bericht klopt niet. Wees gerust: er staat geen realitysoap over mij in de steigers. 'De Van Branteghems' - stel je voor! Neenee, Martin Heylen is voor een Canvasreeks bezig aan een soort portret van mij. Veel meer kan ik er nog niet over kwijt, maar ik heb er het volste vertrouwen in dat het iets moois wordt. Martin Heylen en Canvas: toch twee kwaliteitsmerken, niet?»

HUMO Het wordt - remember Kim Gevaert - allicht een móói afscheid op de Memorial.

Van Branteghem «Ik wilde absoluut vermijden dat een externe factor erover zou beslissen. Dat zo'n dokter je komt zeggen dat het écht niet meer gaat, en dat je vervolgens in het midden van een seizoen plompverloren moet stoppen. Nu heb ik het moment zelf bepaald, en ga ik super genieten van die laatste wedstrijd voor eigen publiek. Mooier kan haast niet.»

HUMO Wat betekent de Memorial voor jou?

Van Branteghem «De Memorial is toch al enkele jaren dé meeting in atletiekland. En wij lopen er voor eigen publiek, hè. Dat inspireert, hoor. Op kampioenschappen zie je ook altijd dat de atleten van het organiserende land boven zichzelf uitstijgen.

»Ik heb ook een speciale band met dat stadion: zeven jaar geleden liep ik er dat Belgisch record. Da's nog altijd mijn favoriete Memorialmoment - mijn favoriete atletiekmoment tout court, eigenlijk.»

HUMO Ik neem aan dat je ook nog vaak terugdenkt aan het EK in Barcelona?

Van Branteghem «Reken maar. In mei zat ik nog in het gips en praatten dokters openlijk over een operatie. En toch koos ik ervoor om dóór te gaan en bij Lieven Maesschalck een straffe revalidatie te volgen. Om dan in Barcelona met de gasten naar die bronzen medaille te lopen: fantastisch. Ik ben nog altijd aan het nagenieten.»

HUMO Ook opzienbarend: het goud voor Kevin Borlée op de 400 meter - iedereen, inclusief jijzelf, had Jonathan getipt.

Van Branteghem «Een goeie dag kon Kevin brons opleveren, dacht ik, en Joe zou sowieso alles kapotlopen. Maar hij heeft zichzélf kapotgelopen. Hij had alles gegeven in de reeksen en de halve finale, waardoor hij helemaal op was in de finale. Ik dacht dat hij mentaal klaar was, maar hij liet zich wat meeslepen in het spelletje van de snelle start. Maar daar heeft Kevin handig gebruik van gemaakt: iedereen zat naar elkaar te kijken, en hij koos zijn moment perfect uit. Chapeau!»

HUMO Een ander mooi moment was het brons voor hink-stap-springster Svetlana Bolsjakova. Jullie lijken wel wat op elkaar: karakters, vechtertjes die telkens weer uit de put klimmen.

Van Branteghem «Met dat verschil dat zij écht in de diepste ellende heeft gezeten. Alleen al hoe ze, toen ze voor de Belgische nationaliteit koos, in een compleet vreemd land een totaal nieuwe start maakte, en zichzelf telkens als het misging weer bij elkaar moest rapen... Ze heeft twee enorm zware blessures gehad, maar telkens knokte ze zich er weer uit. Dat brons is een prachtige bekroning voor zoveel mentale sterkte. En wees gerust: de volgende jaren is zij, samen met onder meer de Borlées, één van de sterkhouders van de Belgische atletiek. Ik kan met een gerust hart op pensioen.»

HUMO Geniet ervan, en merci!

Humo 3651 24/08/2010

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 24 augustus 2010

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven