Michel Montignac overleden

, door (wh)

20873_montig-1.jpg
© Herman Selleslags

Enkele fragmenten uit het interview met Michel Montignac

HUMO Kunt u voor de lezer die er nog niet vertrouwd mee is even uitleggen wat uw Méthode precies inhoudt?

''Ik weet het zeker: ik ben een mutant''

Montignac «Het is eigenlijk zeer simpel. Als je in de McDonald's een Big Mac-menu bestelt, stop je je vol producten met een hoge glykemische index. Les patates frites: een horreur.  Cola: zuivere suiker. Dat is dus: vergif. Mayonaise, frietensaus, een zachte, zoete pistolet van zuiver witbrood: jongen toch, je suikerspiegel spuit als een raket de hoogte in. Enkele minuten voel je je verzadigd. Daarna volgt het afkicken: je bent loom en down, je hebt wat hoofdpijn, je hebt een opgeblazen gevoel.

»Het lichaam reageert op al die overdaad door insuline af te scheiden. Insuline breekt die glucose in het bloed af. En whàm: de suikerspiegel zakt naar beneden, in vrije val.

»Gevolg: je krijgt opnieuw honger. Scheurende honger. Hoe die te stillen? Met een snel tussendoortje, natuurlijk. Een Marsreep, of een koffiekoek... En boém! Je suikerspiegel schiet weer door het dak, en de hele duivelse cyclus begin opnieuw. Intriest is het (schudt spijtig het hoofd).

»Terwijl de oplossing zo eenvoudig is: eet granen, eet vis, kip, groenten, noten, olijfolie. En drink er rustig een glaasje rode wijn bij. Twee zelfs. Kortom gebruik producten met een lage glykemische index, producten die je suikerspiegel niét zo dramatisch de hoogte injagen. Anders gezegd: eet Montignac. Meer is er het niet, echt waar.

»(Fluisterend) Eigenlijk heb ik niet eens iets nieuws ontdekt. Ik heb simpelweg de synthese gemaakt van de bestaande wetenschappelijke literatuur. Iedereen kon die studies inkijken!»

Michel Montignac overleden

HUMO In het begin van de jaren negentig was u plotseling een wereldster. U stond zelfs in het woordenboek: montignaccen was een heus werkwoord! Maar van die hype is nauwelijks nog wat overgebleven. Hoe hebt u dat verwerkt?

Montignac «Om te beginnen heb ik die roem nooit gezocht. Ik was opgevoed als een stuk onbenul, en ik voélde mij ook een onbenul. Misschien heb ik mij willen bewijzen? C'est possible. Maar dan heb ik dat onbewust gedaan. Ik herinner mij zeker geen meesterplan, geen carrièrestrategie. En ik lag ook niet in mijn bed te dromen van wereldroem.

»Au contraire: toen ik echt beroemd was, kreeg ik vrijwel meteen het gevoel van: 'Dit wil ik eigenlijk niet.' Ik vond het afschuwelijk dat, als ik een restaurant binnenkwam, altijd, overal ter wereld,  alle blikken meteen mijn richting uitgingen: 'Zwzwzwzw. Daar heb je die Montignac. Zwzwzwzw.' Ik geef het u op een blaadje: c'est hor-ri-ble.

»In Quebec, waar ik zeer beroemd was, werd ik op straat letterlijk bij de mouw getrokken. Als je zo beroemd bent dat je verschijning meteen een opstootje veroorzaakt, wel, dan is er geen plezier meer aan een avondje uit of een middagje shoppen. Als ik in een restaurant zat, kwamen de mensen in mijn bord kijken om te zien wat ik at!

»En als ik het vliegtuig nam, was het ook meteen van dattum: 'Ben jij echt Michel Montignac?' Overal klampten huismoedertjes mij aan om hun zeg te doen over hun lievelingsrecepten. Echt waar: anonimiteit is het mooiste bezit. Alleen: dat besef je pas als je het niet meer hebt.»

Het Grote Medelijden

Montignac (Samenzweerderig:) Weet u wat mij drijft? Medelijden! Met die arme dikzakken, die mastodonten, die dinosaurussen van honderd twintig, honderd vijftig, tweehonderd kilo die zich doodhongeren en toch geen gram verliezen. Ze diëten zich te pletter en toch blijven ze bij iedere hap gewicht bijwinnen. (Plechtig) Die mensen helpen, daar ligt mijn ware roeping! Als ik aan die sukkelaars denk, en aan de suikermaffia die hen blijft bevoorraden en zo hun ziekte mee in stand houdt... gewelddadig.

»De hamburgerlobby's, de snoepfabrikanten, de colaproducenten: dat zijn mensen die alleen maar aan de winst van hun aandeelhouders denken. Geen enkel moreel besef! En de kinderen zijn hun grootste slachtoffer.»

Michel Montignac overleden

HUMO Was uw grootste fout niet: businessman worden? Waarom wilde u per se Montignac-producten op de markt brengen? Die bovendien schandalig duur waren?

Montignac «Ik kon niet anders! Ik haat business, ik haat boekhouding, ik haat alles wat met financiën te maken heeft. In mijn hele leven heb ik niet één aandeel gekocht, behalve dan die van mijn eigen firma's (lacht). Ik heb de ziel van een dichter. Ik ben een zoeker en een ziener. Ik wil ten dienste staan van het volk!

»Eigenlijk zie ik mijn Méthode als mijn gift aan de mensheid. Weet u dat ik vaak gratis ben gaan spreken? En dat ik dan zélf mijn vliegtuigticket, mijn hotel en mijn verblijf betaalde? Akkoord, ik mocht hopen op een soort terugverdieneffect, in de vorm van een hogere verkoop van mijn boeken. In het beste geval (lacht). Honderden journalisten zijn mij komen bezoeken. Ik ging uitgebreid met hen dineren, gewoon omdat ik dat graag doe. Niet opdat ze over mij zouden schrijven.»

HUMO Die hele Montignac-hype is een vergiftigd geschenk gebleken?

Montignac «Absoluut. Maar de mensen beoordelen je op uiterlijkheden, hé.

»Eigenlijk was ik... naïef. Men heeft mij gerold. Meer dan eens. Ik was omringd door parasieten, onbenullen, profiteurs. Mensen die dikke onkostennota's binnenbrachten en in mooie bedrijfswagens rondreden, en uiteindelijk niets uitrichtten. Mijn 'vertrouwensman' (grimlach) in Quebec verkocht achter mijn rug concessies op de naam 'Montignac', en stak dat geld simpelweg in zijn eigen zak. Die man heeft mij voor minstens een half miljoen euro opgelicht.»

HUMO Kortom: uw verhaal staaft alle clichés van de bedrogen en berooide vedette?

Montignac «Helemaal juist. Berooid ben ik niet echt, maar bedrogen zeker wel. (Dromerig) Eigenlijk had ik dokter willen worden. Of schrijver, niet van kookboeken maar van romans!»

 

Dit artikel verscheen in Humo 3266/16 op 8 april 2003. 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven