Klacht van Siegfried Bracke tegen Humo ongegrond verklaard

© belga

Hoe zat het ook weer? In het voorjaar van 2011 was in de media veel te doen over Siegfried Brackes activiteiten voor de Socialistische Partij tijdens zijn periode als journalist van de openbare omroep. Zo lekte op 18 januari 2011 op Humo.be uit dat Bracke lange tijd lid geweest is van de toenmalige SP, iets wat de NV-A-volksvertegenwoordiger aanvankelijk had ontkend (http://www.humo.be/tws/actua/21634/een-korte-periode-volgens-siegfried-bracke-14-jaar.html). Op 21 januari 2011 brengt Humo.be een 'update' van dat artikel, met meer bijzonderheden: http://www.humo.be/tws/actua/21652/siegfried-bracke-gewaardeerd-medewerker-van-de-socialistische-partij.html.

We lieten een 'welingelichte bron' aan het woord, die meldde dat Bracke meewerkte aan het ledenblad van de SP en dat hij zich liet betalen voor het modereren van debatten met partijleden: 'Ik weet ook dat hij liever niet betaald werd via een overschrijving op zijn rekening, maar zijn centen graag cash in een envelopje kreeg. Daar zal hij wel zijn redenen voor gehad hebben, zeker?' Daarop diende Bracke een eerste klacht in tegen Humo. Enkele weken later, op 14 februari 2011, diende Bracke een tweede klacht in tegen Humo, nadat diezelfde dag op de website een kort artikel werd gepubliceerd onder de titel 'Siegfried Bracke liet zich betalen door de socialistische partij'.

Op 18 april werd de zaak behandeld door de rapporteringscommissie van de Raad voor journalistiek, en die oordeelde dat de eerste klacht van Siegfried Bracke ongegrond is: 'het ware beter geweest indien Humo Bracke voor publicatie had gecontacteerd voor een reactie (wij zijn het daarmee eens: http://www.humo.be/tws/actua/21723/siegfried-bracke-heeft-gelijk.html), maar in het kader van de controverse rond zijn figuur, meent de raad dat dit niet als een beroepsethische fout kan beschouwd worden, te meer omdat Humo het standpunt van Bracke heeft gepubliceerd zodra die reageerde.' De Raad voor Journalistiek onthoudt zich van een oordeel over de tweede klacht. De Raad wijst erop dat ze niet kan oordelen over intenties en onthoudt zich daarom van een mening over het onderdeel van de klacht dat de berichtgeving in Humo erop gericht zou zijn Bracke te beschadigen.