Bizarre dan wel bloedige culturele gebruiken die tot op vandaag in stand worden gehouden

, door (wdo)

Dood van een dierbare? Vingers afhakken!

Terwijl wij westerlingen bij het heengaan van een familielid gezamenlijk staan te pruilen rond de koffietafel, houdt de Dani-stam in Papoea-Nieuw-Guinea een ietwat extremer gebruik in stand.

Vrouwen drukken hun verdriet uit door een aanzienlijk deel van hun vinger af te snijden. Voor de amputatie wordt de bloedsomloop met een touwtje afgesneden om ze gevoelloos te maken. Vervolgens wordt de wonde dichtgebrand.

Het ritueel dient - uiteraard - om de goden gelukkig te stellen. Inmiddels is het gebruik zeldzaam, maar zeker niet uitgestorven.

Endokannibalisme

Ook de Yanomami-stam in het Amazonewoud heeft een unieke manier om hun doden te herdenken. Door de verpulverde beenderen van hun overledenen - gemixt met bananenpap - te verorberen, hopen ze de ziel van hun gestorven dierbare naar het paradijs te loodsen.

Endokannibalisme betekent zoveel als 'het eten van groepsgenoten', doorgaans nadat de arme stakker naar het hiernamaals is verhuisd. Bij de Yanomami wordt het lijk vervolgens in bladeren gewikkeld. Insecten krijgen ongeveer 30 à 45 dagen om het karkas aan te vreten. Daarna worden de kaalgevreten beenderen vermalen en als binding gebruikt voor bananensoep, die gezellig naar binnen gewerkt wordt door de rest van de stam.

Op wandel met de doden

Over naar Indonesië dan maar, waar het Toraja-volk zo nu en dan hun doden opgraaft, om er vervolgens een wandelingetje mee te maken. Zo bezoeken ze de plaats van overlijden, alsook hun ouderlijk huis.

Daarvoor worden de lijken danig opgekleed. De bedoeling van het hele gebeuren is om de overledene op ceremoniële wijze thuis te laten komen. Soms zijn de lijken meer dan een decennium oud.

Beren aanbidden... door ze af te slachten

Het Ainu-volk, terug te vinden in delen van Rusland en Japan - gelooft dat beren stiekem goddelijke wezens zijn. Daarom worden de dieren geofferd, en wel om de menselijke ziel te zegenen.

Het ritueel gaat als volgt: een zwangere beer wordt tijdens haar winterslaap afgeslacht. Haar jongen worden daarna twee jaar in gevangenschap gehouden, waarna ze gewurgd of met een speer doorboord worden.

De dorpelingen drinken vervolgens het bloed van de beer. Ook het vlees wordt smakelijk gedegusteerd. De schedel plaatsen de Ainu op een met berenhuid geklede speer, die aanbeden dient te worden. Het gebruik is niet langer wijdverspreid, maar komt in enkele dorpen nog steeds voor.

Zelfkastijding met puntige voorwerpen

Sjiieten - een stroming binnen de islam - vieren op de tiende dag van de maand moeharram het religieuze feest Asjoera. Daarmee wordt de dood van de martelaar Imam Hoessein in 680 herdacht. En dat gaat gepaard met liters bloed.

Imam Hoessein stierf namelijk door herhaaldelijke slagen op het hoofd met een dolk. Die pijniging wordt tijdens Asjoera nagebootst door een select groepje mannen, dat zichzelf met allerhande scherp staal bewerkt. Daarmee wordt de zelfopoffering van Hoessein geëerd.

Vrouwdragen over bloedhete kolen

Een ietwat luchtiger ritueel, maar daarom niet minder pijnlijk. Alvorens hun woonst te betrekken, moet een Chinese bruidegom - volgens een eeuwenoude traditie - zijn bruid over enkele meters brandende kolen dragen. Volgens de traditie zouden daarmee de kansen op een gemakkelijke en vrijwel pijnloze bevalling voor de vrouw verhogen.

Uitvaartritueel van de eskimo's

Toegegeven: dit gebruik wordt nog nauwelijks uitgevoerd, maar volledig uitgestorven is het zeker niet. Wanneer een ouderling in de Eskimocultuur zijn of haar einde nadert, wordt de arme stakker prompt op een drijvende ijsschots gezet om de dood tegemoet te treden. Eskimo's geloven in het hiernamaals, en een waardige dood - waarbij ze de familie niet tot last zijn - blijkt een goede manier om een plaatsje in de Eskimohemel te garanderen.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven