Volgende maand verschijnt de nieuwe Call of Duty – maar wie zit daarop te wachten?

, door (jme)

cod 1

De nieuwste worp in de serie speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog, en daarmee keert uitgever Activision terug naar de roots. Het merendeel van de hedendaagse Call of Duty-fans – veertienjarige astmatische energiedrankverslaafden die enkel door hun mond kunnen ademen – heeft daar vermoedelijk geen benul van, maar de eerste drie afleveringen van Call of Duty waren daadwerkelijk ouderwetse WOII-shooters.

Een complete stijlbreuk met het Frankensteineske gedrocht dat Call of Duty vandaag is, en dan vooral Call of Duty: Infinite Warfare. Dat onding was wat ons betreft het ultieme breekpunt voor de geloofwaardigheid van de serie, en valt te vergelijken met Bobbejaanland on crack: fluorescerende camouflagepatronen, overal schrille kleuren waar zelfs Dora the Explorer of Spongebob een indigestie van zouden krijgen, speciale krachten zoals jetpackschoenen en een community die elk jaar puberaler wordt. Een suikerspinshooter!

Toegegeven, voor de diepgang kijkt men niet naar een Michael Bay-prent, en daarvoor speelt men dus ook geen Call of Duty. Aan doorwrochte plotlijnen of bikkelhard realisme hoeft u zich dus andermaal niet te verwachten, maar wel aan heldenfetisjisme op z’n Amerikaans en een dikke middelvinger aan alle natuurkundige wetten. Denk aan de Modern Warfare-telgen uit de serie, en daar ziet u waar die formule uiterst vermakelijke, toegankelijke gameplay opleverde (met een plot vol emotionele kitsch, maar toch) – en dat markeert meteen het punt waar Call of Duty de balans tussen arcade en realisme gevonden had, en ze prompt weer uit het raam keilde om méér kleuren en explosies erin te proppen.

Maar goed, de vraag rest: wie kan er nu, behalve uit nostalgie, nog fan zijn van een franchise die een parodie van zichzelf is geworden? En daarbij: al zo’n tien jaar lang pompt men er jaarlijks een nieuw Call of Duty-product uit – een ronduit verschroeiend tempo, dus is de markt niet al een hele tijd verzadigd? Dat kan meteen ook de reden zijn dat de serie zich steeds opnieuw moet uitvinden, elke keer een nieuw publiek moet aanspreken, en zo haar eigen identiteit beetje bij beetje ondergraaft. Soit, de serie leeft op de mantra ‘hersenloos entertainment moet er ook zijn,’ en inderdaad: iemand moet het doen. Al is het maar om te peilen waar het dieptepunt ligt.  

Check de trailer hieronder, geheel in Hollywoodblockbuster-stijl: 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan