Wim Helsen speelde 'Er wordt naar u geluisterd', Hugo Matthysen keek ernaar en hoopt van u hetzelfde

, door (hm)

1200

Aan de ingang van de Koninklijke Schouwburg in Den Haag werden wij opgewacht door een man in livrei die ons “veel plezier met Wim” toewenste. Hij deed dat beroepshalve, maar duidelijk van harte. Helsen, toch een makkelijk te onthouden en uit te spreken familienaam, werd achterwege gelaten. Dat zette ons aan het denken. Onze landgenoot is in Nederland zo populair dat elke verwarring uitgesloten is. Hij is er de Wim der Wimmen. De Opperwim, zeg maar.

Lees hier het grote Wim Helsen-interview, over de dood, Belgische politici en De Slimste Mens

Amper hadden we dit nieuwe inzicht verwerkt, of daar kwam de meester alreeds het podium op, in een enigszins verkreukeld pak dat hij met zoveel elegantie droeg dat hij er spontaan applaus voor kreeg. En dan moest hij nog beginnen.

We kwamen terecht in een rouwcentrum, waar een begrafenisdienst werd geleid door een klunzige werknemer. Ik gebruik het woord klunzig met enige schroom. Want sinds Wim Helsen zijn klunzigheid en schoonheid synoniemen geworden. Dat is het bijzondere aan dhr. Helsen: als hij over zijn woorden struikelt wordt dat opperste welsprekendheid. Hetzelfde geld overigens voor zijn voetenwerk. Anna Teresa De Keersmaeker heeft het struikelen al jaren geleden tot kunst verheven, maar Wim gaat nog een paar schijnbaar onbeholpen stappen verder. De schijnbare kluns is een heimelijke virtuoos.

Wat volgde was een ontroerend verhaal waarbij wij talloze (ongevaarlijke) breuken lachten. En waarbij de verhaallijnen en hoekige nevengedachten in alle richtingen schoten, om dan verbazend mooi in elkaar te passen.

Zou Wim Helsen zijn voorstelling aanpassen aan het Hollandse publiek, had ik mij vooraf afgevraagd. Neen. Hij noemde zijn vriend Patrick ongegeneerd de Patrick, en er passeerde ook wel eens een amai, alsmede enige niet-gediftongeerde eieren. De enige verhollandsing was wellicht een verwijzing naar de Nederlandse plaats Purmerend, die hij zodanig werd uitgesproken dat ze rijmde op purgerend, zoals in het volgende vers, dat overigens niet van Wim Helsen is, het dient slechts ter illustratie:

'Wat snak ik, riep hij uit - zichzelf purgerend

Naar een uurtje in een dark room in Purmerend!'

De voorstelling eindigde met een kosmische dans, alsof de god Shiva de gedaante van een jongen uit Morstel had aangenomen. Ik voelde de behoefte aan een slotgedachte opkomen. Verder dan 'Wim Helsen zou Wim Helsen niet zijn als hij niet Wim Helsen was,' geraakte ik niet. 'Wim Helsen is een tovenaar,' was misschien beter geweest. Maar ik liet het maar zo, want daar lonkten de Haagse terrassen. Het was immers in die dagen dat orkaan Ophelia ons zo’n heerlijke nazomer bezorgde. Allen daarheen!

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven