'Vuil spel': de plaag van seksuele intimidatie en seksueel geweld in de sport

, door (bart beckers)

1200

In de documentaire ‘Vuil spel’ van regisseurs Bart en Mariska Beckers wordt minutieus gereconstrueerd hoe de plegers zich in hun leven wurmden en hen vervolgens in een destructieve wurggreep van misbruik hielden.

'Je geeft je kinderen mee met de trainer en denkt dat ze veilig zijn. Dat is niet zo'

‘Mijn trainer was één van de populairste leden van de zwemclub,’ herinnert Jolien zich. ‘Hij werd door iedereen op handen gedragen. Niet lang nadat hij mijn trainer was geworden, ik was toen 12 jaar oud, begon hij me te bestoken met lieve sms’jes en berichtjes op Facebook. De hele dag door. En na een tijdje stuurde hij expliciete, seksueel getinte berichten. Volgde hij me plots naar de kleedhokjes. Begon hij me te betasten. Ik duwde hem weg, maar hij ging gewoon door. Ik was echt bang, ik ging niet graag meer zwemmen. En tijdens de examens, toen ik alleen thuis was, stond hij plots aan de deur. Hij wurmde zich binnen, overmeesterde en verkrachtte me. Ik durfde het aan niemand te vertellen, want niemand zou mij geloven: ik was maar een gewoon meisje en hij was de populaire trainer.’ Leven met dat vreselijke geheim maakte Jolien radeloos. ‘Ik sloot me op mijn kamer op. Ik dacht zelfs aan zelfmoord.’

Maanden later ontdekten haar ouders wat er was gebeurd, via Facebookberichtjes op de computer. ‘Dan beland je in een rollercoaster van gevoelens,’ vertelt Joliens vader Rudi. ‘Angst, woede, frustratie, machteloosheid, noem maar op. Je geeft je kind mee met de trainer en denkt dat het veilig is, en dat is niet zo. We hebben meteen een klacht ingediend bij de politie en de club ingelicht. Het onderzoek en de rechtszaak – de dader werd schuldig bevonden en veroordeeld – hebben twee jaar van ons leven gekost. En bij de club, onze tweede thuis,  geloofde men ons niet eens, ze namen het niet au sérieux. Dat ongeloof is het ergste wat je kan meemaken wanneer je kind zoiets verschrikkelijks is aangedaan.’

Ook Leen, destijds een beloftevolle judoka, verzweeg hoe ze door haar judocoach jarenlang vaak meermaals per week werd verkracht. Uit angst niet geloofd te worden. ‘Hij had me helemaal in zijn macht. Hij had zich in mijn gezin genesteld, was een goede vriend aan huis geworden. Hij controleerde wat ik deed en met wie ik omging, hij bepaalde heel mijn leven. En hij chanteerde me met brieven die hij me dwong te schrijven. Dreigde ermee het judo helemaal van mij af te pakken. Ik ben vaak huilend in slaap gevallen, hopend dat ik de volgende ochtend niet meer wakker zou worden.’

Leen was zo getraumatiseerd dat ze zichzelf soms sneed met een schaar of de punt van haar passer, om de pijn van het misbruik te vergeten. ‘Die man heeft echt mijn jeugd afgepakt.’ Pas toen ze zag dat hij nog een slachtoffer had gemaakt, vond Leen de kracht om naar de politie te stappen.

‘Dat wilde ik niet op mijn geweten hebben.’ De dader werd veroordeeld. Leen is ruim vijf jaar in therapie geweest om het misbruik te verwerken. ‘En hij staat nog steeds op de judomat, dat vind ik vreselijk.

Jolien, Leen en Julie werken mee aan Voice, een wetenschappelijk onderzoeksproject naar seksueel geweld in de sport dat in acht Europese landen loopt. Voice luistert naar slachtoffers en analyseert hun verhalen om beleidsaanbevelingen te maken.  Tine Vertommen, criminologe bij Thomas More en Universiteit Antwerpen, leidt Voice in ons land. ‘Er zijn in Vlaanderen 24.000 sportclubs, met 850.000 minderjarige sporters,’ onderstreept ze. ‘Het gaat dus om duizenden kinderen die dat in de loop der jaren meemaken.  Het is echt vijf na twaalf, we moeten nu actie ondernemen om sporten weer veilig te maken voor onze kinderen. En toch zijn er nog mensen bij sportorganisaties, federaties en clubs die grensoverschrijdend gedrag minimaliseren of negeren. Als het van mij afhangt, komen er verplichte maatregelen zoals een goede screening van de sportbegeleiders, bijvoorbeeld. Er moet niet alleen aandacht voor het sporttechnische aspect zijn, maar ook voor het pedagogische en het ethische. Al dan niet aan de hand van een bewijs van goed gedrag en zeden.’

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven