Piet Römer (Baantjer) overleden

© Imageglobe

Een junidag in Amsterdam. Het terras van restaurant Excelsior, dat bij Hotel de L’Europe hoort, biedt uitzicht op de Binnen Amstel, waarop druk wordt gevaren. Piet Römer, die zesenzeventig is maar daar niets van laat merken, wil weten hoe het in Vlaanderen gesteld is met ‘Baantjer’, de serie waarin hij al tien jaar lang De Cock speelt, met ck, een geruit hoedje en een regenjas voor alle seizoenen.

Ik zeg hem dat het één van de best bekeken televisieprogramma’s van de openbare omroep is, en dat het laatst nog beter werd bekeken dan een populair bedoeld verkiezingsprogramma op zondagavond.

Hij moet er hard om lachen: ‘Niet te geloven! Erg geestig.’ Als ik hem zeg dat de Vlamingen deze zomer twee keer per week naar herhalingen van ‘Baantjer’ kunnen kijken, moet hij nog harder lachen: ‘Twee keer per week? Herhalingen? Dat is toch overkill? Nou ja, ze moeten het zelf weten, hoor, het is hún speelgoed.’

Om ons heen speelt zich een ballet voor drie kelners af, die het ons om de beurt naar de zin willen maken. Römer, die van dollen houdt, spreekt ter attentie van Humo één van die jongens aan: ‘Ik eet en drink hier op kosten van mijn Belgische gastheren: anders had ik hier niet gezeten, hoor. Breng ons maar een mooie Sancerre, ober. Ik kan toch niet met twee Belgen aan tafel zitten zonder te eten en te drinken, hè? Dat zou toch als vloeken in de kerk zijn? Ik geef geen interviews meer, maar toen mijn agent me zei dat Humo een goed en veelgelezen blad is, wou ik wel, maar dan onder één voorwaarde: met een etentje erbij. Hé, daar heb je de Sancerre al: een Sancerre Prieur dan nog wel, sjonge sjonge. Ze waren hier vast op onze komst voorbereid, jongens.'

HUMO Prosit. Had u ooit gedacht dat u in uw zevenenzeventigste levensjaar nog aan het werk zou zijn?

PIET RÖMER «Jazeker. Ik heb nooit gedacht dat ik er op een dag mee zou ophouden. Ik haat de zogenaamde pensioengerechtigde leeftijd, waarop je ineens inactief móét zijn. Inactief zijn bestáát niet: je moet altijd bezig blijven. Liefst tot je laatste snik.»

HUMO Ik kan me anders wel voorstellen dat iemand genoeg krijgt van zijn beroepsbezigheden.

RÖMER « Ik dus niet. ’t Is toch geen werk, wat ik doe?»

HUMO Vindt u?

RÖMER «Geintje, hoor: ’t is dikwijls zwaar werk. Soms krijg je een rol niet in je poten, en voel je dat het maar niet wil lukken, soms wekenlang; je merkt dat je verkeerd aan het praten bent, alsof je je tekst in een blikken trommel zegt, met een foute resonans.

»Daar kan ik weleens ongelukkig van worden, maar ik ga niet met tegenzin naar de repetities, of naar het theater of de studio. Als ik er geen zin in zou hebben, dán zou het pas echt werken worden.

»Ik heb wel eens een jaartje rust genomen, in 1976.»

HUMO Waar had dat mee te maken?

RÖMER «‘De pijp is leeg, ik had geen goeie benen vandaag,’ zeggen wielrenners hier. Laat ik zeggen dat ik een jaar lang geen goeie benen had; alles ging tegenzitten. Dat zoiets je overkomt, vind ik overigens normaal, want of je dat nu wilt of niet: je kunt niet onafgebroken doorgaan.

»Maar mijn sabbatical year was niet bepaald rustgevend, moet ik zeggen: ik ben een café begonnen, en dat moet ik nooit, nóóit meer doen. Kijk, ik hou van cafés: aan de tap zitten vind ik heerlijk, een beetje met maten praten en zo, en dus niet vanwege de drank, want die heb ik thuis ook. Iederéén heeft tegenwoordig de drankvoorraad van een klein café in huis - in mijn jeugd ging het nog van: ‘Wil je een kopje koffie?’, met zo’n uitdrukking van ‘Het hoeft niet, hoor’ erbij.

»Goed, in mijn dromen was die kroeg een verlengstuk van mijn huiskamer, maar aan de andere kant van de tap had ik al snel de indruk dat ik in een loopgraaf stond, en dan wordt het gauw minder leuk, vervelend zelfs. Ik bleek ook het geduld niet te hebben om al dat gelul te aanhoren. Wat dat betreft was ik een zéér slechte kastelein: ‘Ach, sodemieter op! Gedráág je, man! Hou je ellende hier buiten, ik heb er niks mee te maken!’ (lacht) Nou, dat verkoopt niet, hoor.

»Daar kwam nog bij dat ik gauw weer zin kreeg om te spelen. Het duurde niet lang of een oude collega kwam naar me toe om te vragen of ik mee wilde doen in een Frans blijspel, een deurenstuk. Ik hoefde daar niet lang over na te denken, en de zin in toneel kwam vanzelf weer terug.»

HUMO Uw zoon Peter schrijft dat u ook weleens genoeg had van het ‘wereldje’ van de acteurs.

RÖMER «Ik ben een volksjongen, iemand van zeer eenvoudige komaf, zoals dat heet. Daardoor komt het wellicht dat ik nogal snel aanstellerij detecteer. Ik kan nog steeds niet tegen al dat gekus in de theaterwereld: ‘Dag schat!’, smak, ‘Dag lieverd!’, smak. ‘Ach, sodemieter op.’

»Ik ben nogal nuchter, denk ik, en die nuchterheid komt me goed van pas als ik De Cock speel. Ik had hem ook snel te pakken, omdat ik meteen veel affiniteit met ‘m had. Hij is om te beginnen al net zo Amsterdams als ik: ik ben hier om de hoek geboren.

»Vanaf mijn twaalfde tot mijn dertigste heb ik in de Jordaan gewoond. Ik heb ook wel kunnen merken dat het ‘wereldje’ mijn volkse afkomst niet of maar gedeeltelijk accepteerde. (Zijn blik dwaalt af naar een mooie motorboot die voorbijvaart) Zwart geld, hoor. Die man is vast geen loodgieter die een leven lang voor die boot heeft gesappeld.»