Vampire Weekend was één van die groepen die in het vorige decennium het onderste uit het internet haalden. Elkaar tegen het lijf gelopen op Columbia University in New York en dankzij een stel alerte bloggers wereldberoemd na een paar repetities. Lees de bespreking (2 reacties)

Ghostpoet heeft iets met eten. Zijn vorige plaat heette ‘Peanut Butter Blues and Melancholy Jam’, op zijn nieuwe bezingt hij dimsum en noedels – in ‘MSI musmiD’, de single met de onuitspreekbare naam die u al gehoord zou kunnen hebben. Lees de bespreking

Dat zijn de moeilijkste gevallen voor een recensent, de platen waar je niet warm of koud van wordt. En als er dan ook nog sterren boven moeten, dan is de werkdag helemaal synoniem voor baaldag. ‘Mosquito’ van Yeah Yeah Yeahs – u kent ons te goed – is zo'n plaat. Lees de bespreking

Roland Van Campenhout, beat poet met gitaar, bluesman, man van de wereld, dook onlangs de studio in met Mauro Pawlowski, duivelskunstenaar, duivel-doet-al – nu ook producen. Samen maakten ze ‘New Found Sacred Ground’, de nieuwe cd van Roland waarop de geniale dienaren Jeroen Stevens en Bart De Nolf respectievelijk de drums en de bas hanteerden. Lees een fragment en bekijk een filmpje

Geen plaat bracht Steve Earle uit die het beluisteren niet waard was, en dat al sinds 1986. ‘The Low Highway’ is echter nog eens een Earle-plaat die boven zijn zelfgezaaide maaiveld uitsteekt. Lees de bespreking

Mudhoney was de eerste groep uit Seattle die succes had. Wildemannen in houthakkers- hemden die onophoudelijk bier hesen, niets dan overstuurde klanken uit hun instrumenten haalden, en achteloos geniaal waren: dat hadden ze in popland al lang niet meer gezien. Seattle werd de hoofdstad van de grunge en bij uitbreiding van de hele alternatieve rock.
  Lees de bespreking van 'Vanishing Point'

‘Wakin On a Pretty Daze’ is de vijfde plaat van de voormalige lofi-knutselaar Kurt Vile uit Philadelphia. Lofi was hij op het redelijk ambitieuze ‘Smoke Rings for My Halo’ van twee jaar geleden al niet meer, op ‘Wakin On a Pretty Daze’ zet hij de stap van zwart-wit naar multicolor. Lees de bespreking (1 reactie)

Plaat van het jaar, zeg ik u! Plaat van het jaar! The Flaming Lips hebben nooit twee keer hetzelfde uitgebracht, maar: dit is andere koek. Geen glimlach, zelfs geen lichte opwaartse zenuwtrek in de mondhoek valt er te bespeuren. Lees de bespreking

In hun dertigste levensjaar, als de meeste groepen (áls ze nog bestaan) enkel nog door advocaten aan elkaar worden gepraat, pakken The Flaming Lips uit met hun beste plaat tot nog toe: ‘The Terror’. Inderdaad, dat betekent wat. Beter dan ‘Transmissions from the Satellite Heart’, beter dan ‘Clouds Taste Metallic’, ja zelfs beter dan ‘The Soft Bulletin’. Anders. Altijd anders. Maar nog meer dit keer. Geen popstukje maar een ijzige tour de force. Lees een fragment en bekijk een filmpje