Voor de Nederlandse en Vlaamse lezers legt de immer heldere historicus Henk Wesseling het fenomeen De Gaulle nu uit in 'De man die nee zei' (Bert Bakker), een boek dat tien keer minder lang is.
De Gaulle was een laatbloeier in de politiek, en al bijna vijftig toen hij staatssecretaris voor defensie werd op een wel zeer ongelukkig moment: 5 juni 1940. Het Duitse leger was de Fransen net de verschrikkelijkste nederlaag uit hun geschiedenis aan het toebrengen.
Volgens Wesseling had De Gaulle zijn 'kwakkelcarrière' in het Franse leger te danken aan zijn eeuwige tegendraadsheid. Hij hield koppig vast aan zijn ideeën over moderne oorlogvoering en publiceerde er ook over.
Maar in 1940 werd dat gebrek aan meegaandheid ineens een grote kwaliteit: toen zijn vroegere mentor maarschalk Pétain de handdoek gooide en Hitler om een wapenstilstand vroeg, vluchtte De Gaulle naar Engeland en liet via de radio opnieuw een krachtig 'Non!' horen.
De oorlog maakte De Gaulle. Hij had het graag omgekeerd gehad, maar dat viel niet mee. Churchill en vooral Roosevelt vonden hem een lastpak, die altijd een eigen Franse agenda bleef hanteren.
Na de oorlog speelde De Gaulles koppigheid hem opnieuw parten. Toen het parlement hem niet volgde in zijn plannen voor een staatshervorming, stapte hij op en ging jarenlang in Colombey-Les-Deux-Eglises aan zijn memoires zitten schrijven. Tot de Franse politici hem in 1958 terugriepen omdat Algerije in brand stond.
De Gaulle nam zijn plaats als Vader des Vaderlands weer in, en presenteerde meteen ook de rekening: dit keer zou zijn staatshervorming én de Vijfde Republiek er wel komen. De Gaulle bleef zijn dwarse zelf in de laatste tien jaar van zijn carrière. Hij wilde Frankrijk weer zijn oude grandeur geven, eigen atoomwapens inbegrepen.
En neen, Jeroen Meus, poule au pot was niet het lievelingsgerecht van de generaal. Dat waren varkensoren, met kaas.
(bg)
0 reacties
reageer ookReageer ook