Ernest van der Kwast - De ijsmakers

, door ()

De ijsmakers

Giovanni Talamini, de verteller, maakt een keuze die vooral zijn vader nukkig stemt: de ‘halve avonturier’ heeft geen zin in de ijssalon en kiest voor een leven in de literatuur. ‘Je kunt prima leven zonder poëzie. Ik doe het al meer dan veertig jaar,’ probeert zijn vader nog.

Van der Kwast combineert zijn komische blik op de stoethaspelende knulligheid van een mensenleven – een overgrootvader legt al eens het loodje omdat hij door een koe vermorzeld wordt, in de cilinder van een ijsmachine komen al eens lichaamssappen terecht die daar strikt genomen niet thuishoren – met een grootse, romantische graai: de melancholie moet z’n cholesterol eens laten checken, de liefde hijgt onder hoge suikerwaarden. Ronduit keizerlijk is Van der Kwast als hij mooie meiden en hun wulpsheid beschrijft: je vóélt de welvingen. Ik wil met al z’n papieren vrouwen naar bed.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven