Anne Enright - De vergeten wals

Enright, die voor haar familiesaga 'De samenkomst' in 2007 de Man Booker Prize kreeg, doet niet aan spanning: haar plot volgt een voorspelbaar paadje. De kennismaking van de minnaars (in 'een klein toneeldecor voor geluk'), het eerste blikken en blozen, de periode van stiekem rampetampen ('fantastische, clandestiene lust'), de verdamping van het geheim, de deconfiture van de twee huwelijken en het samenwonen van de nieuwbakken geliefden: niets dat u nog niet hebt gezien in uw of andermans leven.

Maar de bevlogenheid waarmee Enright het allemaal opschrijft, maakt alles goed. 'De vergeten wals' staat vol pientere observaties van kleinmenselijk gepeuter op die dommig rondtollende aardbol. Een kerstfeest bij Seán – op het moment dat zijn vrouw nog van niets weet – beschrijft ze bijvoorbeeld met een duizelingwekkende accuratesse.

Enright kleedt haar hoofdpersonage ook aan met een cassant gevoel voor humor – alsof Madame Bovary een avondcursus gevolgd heeft bij Bill Hicks. 'Van al die Scandinavische o- en u-klanken krijg ik kippenvel. Ik ben een keer met een Noor uitgegaan, Axel, alleen om hem snøord te horen zeggen.' Of deze wetenschappelijke beschouwing: 'Na de seks praten mannen over hun moeders; voor de seks zijn ze een beetje beledigd als ze ter sprake komt. Wat dochters betreft, mijn seksuele ervaringen met vaders zijn beperkt, maar ik vermoed dat dochters alleen besproken worden als iedereen aangekleed is.'

Gek genoeg weet Enright het meest te ontroeren met haar twee nevenplotjes. In het ene sterft de moeder van Gina zonder dat die zich daar goed bewust van is; in het andere is er de wispelturige, ziekelijke Evie, het dochtertje van Seán en zijn vrouw op wie niemand echt vat krijgt. Enright blijft het allemaal opschrijven met een koket ne me touche pas.

Het leven is een snel bij elkaar gepende stationsroman, maar je kan er wel een genoeglijke brok literatuur van maken: Anne Enright weet hoe dat moet.

• De Bezige Bij