Jan Van Loy - Ik, Hollywood

We kijken mee door de ogen van Louie Peters, een New Yorkse snaak die naar de Westkust trekt, vastberaden om er fortuin te maken. Zijn levensloop is het zoveelste voorbeeld van een ambitieus mannetje dat zijn lilliputgestalte tracht te compenseren met macht, poen en verhoogde schoenen, maar dat er gedurende zijn volle 109 jaar chronisch onbevredigd bij loopt.

Samen met zijn broer Charlie, een charmante pimpelaar, richt Louie nog voor de Grote Oorlog zijn eigen filmbedrijf op: NPU. De timing is perfect: de markt sméékt om 'meer worst van hetzelfde varken'. Maar in zijn steile klim naar de absolute top ontziet hij niets of niemand, ploft hij gaarne messen in ruggen en zijn beloften er om verbroken te worden.

De fictieve biografie is genoteerd in een vermoedelijk bewust karig gehouden stijl. Het drama is dat van een telenovelle, maar de lezer krijgt wel een mooie dwarsdoorsnede van Hollywoods pioniersjaren geserveerd: van stomme zwart-witslapstick over protserige geschiedenisepiek à la D.W. Griffith en avondvullende technicolor-hoogstandjes tot de van driestuiversymboliek trillende arthouse uit de sixties. Geïllustreerd middels een aaneenschakeling van industriesterren waarin, met wat goeie wil, iconen als Marlene Dietrich, Clark Gable en Katherine Hepburn te herkennen vallen. Louie Peters zelf is, behalve een man die niet weet hoe hij moet sterven, de definitieve Hollywood-mogol.

Wat 'Ik, Hollywood' te veel heeft aan heerlijke detailzucht (tientallen 'sprekende rollen', petites histoires en filmscenario's) en voortpompende drive, mist het aan ademruimte en, helaas, onvoorspelbaarheid. Van Loy heeft een pageturner gemaakt die meer aandacht besteedt aan volledigheid dan aan oorspronkelijke invallen.

Oké, in de epiloog weet hij plots wél te verrassen: aan het woord komt de aan alcohol verslaafde biograaf van Louie Peters. Er valt een donkere, relativerende schaduw over wat eerder nog een rechtlijnige biopic leek, maar het blijft bij een interessant terzijde dat maar half in zijn opzet slaagt.

Je blijft na deze pil van 640 pagina's een beetje met een leeg gevoel achter, maar laat dat de pret niet drukken: negeer de hier en daar wat houterige dialogen, en geniet van de weelde aan filmische beelden. Cut!

• Uitgeverij Nieuw Amsterdam
• Jan Van Loy website