Hiromi Kawakami - Nakano's handel in oude rommel

Dat er snel meer mogen volgen, want 'Nakano's handel in oude rommel' (Atlas) is zo'n roman om bij een schuchter flakkerend theelichtje te lezen.

De setting is de tweedehandszaak in een buitenwijk van Tokio van Nakano, een nurkse maar gevatte goeierd die zijn minnaressen niet de baas kan. Het vertelstandpunt leent de schrijfster uit aan Hitomi, een schroomvallig meisje dat het leven in moet, maar misschien wel een handleiding verwacht had.

In op zichzelf staande kleine schetsen – stukjes mime van de werkelijkheid – wordt het leven van alledag in het winkeltje geschetst. 't Is een klein wemelen van personages en situaties, fingerpickin' met details, een charmant ratjetoe in de schemerzone tussen realiteit en surrealisme. In elk personage zit wel een scheurtje. Er is de geluidloos klaarkomende minnares die een scabreus pornoromannetje heeft neergepend; de vrouw die Nakano gebiedt om geknield een briefopener te slijpen; de creepy huisbaas met de vreemde hond; de kerel die een behekste pot van z'n ex-liefje cadeau kreeg; en Masayo, de enigmatische zus van Nakano, opgebouwd uit evenveel levenswijsheid als kwetsbaarheid.

Maar er is ook en vooral de ontroerende rode draad waarmee de tranches de vie aan elkaar gevlochten worden: 'Nakano's handel in oude rommel' ademt op het ritme van de romance die zich ontvouwt tussen Hitomi en Takeo, het stugge hulpje in de winkel. Op de cadans van een wielrenner die met een vals plat vecht: de vaart komt er niet echt in, en elk molshoopje levert een valpartij op. 'De moeilijkheid begint al bij het voor jezelf uitmaken of je al dan niet op zoek bent naar liefde.'

't Is een weifelende liefde, een smeulende amourette waar de twee zich de hele tijd voor willen excuseren, als was het een obscene droom. Onhandig frunniken ze aan elkaars levens, en de date verheffen ze niet tot kunstvorm. 'Takeo nam de goedkoopste bourbon met soda en ik dronk een pina colada. Die kreeg ik nadat ik om 'iets met een witte kleur' had gevraagd.'

Kawakami geeft tussendoor ook een inkijkje in de brandende levensvragen van mannen ('Zijn vrouwen dan echt allemaal zulke vreselijke seksmaniakken?') en vrouwen ('Als een man boven op je komt liggen, krijg je dan niet het gevoel dat je een stuk papier bent dat door een presse-papier wordt neergedrukt?'). Ze doet het in minimalistisch, dromerig proza, met boven elke scène een komische krans – iets weemoedigs waar je om moet lachen.

'Jij en m'n dode hond, dat is 't zo'n beetje,' bekent Takeo ergens aan Hitomi. Liefde en eenzaamheid gaan altijd weer samen zitten voor een partijtje klaverjas.

• Atlas