Janet Soskice - De tweeling van de Sinaï

Het vet had het document doorzichtig gemaakt en één van de zussen zag meteen dat het een palimpsest was, een tekst geschreven over een oudere tekst heen. Toen ze naar de rest van het boek vroegen, ontdekten ze een onderliggende, zeer oude Syrische versie van het evangelie.

Goed verhaal, maar Janet Soskicegeloofde er niks van. In 'De tweeling van de Sinaï'(Atlas) reconstrueert ze de échte geschiedenis van Agnes en Margareth en hun wonderlijke schattenjacht.

Dat botervlootje bleek verzonnen, maar dat maakt deze laatvictoriaanse saga niet minder boeiend. Integendeel: verstofte archieven en lang vergeten drukwerk geven een intrige prijs die recht uit een roman van Henry James ofE.M. Forster had kunnen komen.

Soskice houdt zich keurig aan de techniek van de filologische arbeid, maar het is duidelijk de bewondering voor het traject van de zussen die haar voortdrijft. Ze roept de wereld op van het victoriaanse reizen en de victoriaanse wetenschap, die vaak hand in hand gingen.

De zussen zijn eerst alleen maar eigenzinnig reizigers, met een voorkeur voor Egypte en het Heilig Land. Thomas Cookis er al actief, maar van hem moeten ze niet weten. Zonder verpinken klimmen ze in hun lange rokken op kamelen of muilezels.

Gaandeweg worden ze allebei ook echte wetenschappers, polyglotten in een hele reeks ongebruikelijke talen, van modern Grieks over oud-Syrisch tot Arabisch. En dat op een leeftijd die vandaag alleen de deuren van de vroegbejaardenclub nog doet openslaan.

De ontdekking van de palimpsest in het Catharina-klooster was geen dom toeval, maar het resultaat van een lange voorbereiding. De zusters, die grotendeels autodidacten waren, verdienden een eredoctoraat. Dat kregen ze van de Duitsers.

In hun eigen Cambridge kon het niet. In 1897 had de universiteit daar nog eens plechtig bevestigd dat vrouwen er niet thuishoorden.

• Atlas