Christophe Vekeman - 49 manieren om de dag door te komen

Het lijkt een liefdesverdriet te zijn dat Vincent De Wimper teistert; de treurnis om Patty, zijn ex-vriendin met een 'passionele liefde voor Ikea'. 'Ze had geen behoefte aan liefde, leek het, maar aan ontgoocheling.' Maar er is meer: De Wimper is 'ontevreden ter wereld gekomen', hij is 'de man overboord'. En dus bekijkt hij de wereld met wijd opengesperde maar doffe ogen. Hij onderneemt nog weleens wat en houdt er een therapeut op na, maar het echec spat er al op de eerste bladzijde vanaf: hier valt niet veel meer te redden.

Is de wat bizarre loner sowieso al een geliefkoosd Vekeman-personage, dan is de schrijver deze keer wel héél kwistig met zwarte gal. Bovendien versiert hij zijn verhaal met een saskiadecosteriaanse twist. De Wimper betaalt zijn therapeut met monopolygeld, maakt extatische reizen in zijn hoofd aan de hand van 'Lannoo's Reisgids Texas', schaft zich een ingebeeld hondje aan dat hij pathetische brieven schrijft, jaagt in de supermarkt een caissière de stuipen op het lijf, en ontwikkelt een vreemdsoortige relatie met zijn onderbuurman. Er ligt, met andere woorden, een absurde film over al wat De Wimper je vertelt, en je bent bereid om er alles van te geloven, net zoals je bereid bent er niets van te geloven.

Afdalen in de geest van Vekemans hoofdpersonage is een helse calvarietocht - alsof je je eigen stalker een lift geeft. De schaarse vluchtwegen zijn welgekomen. Het gaat dan over het hoofdstuk waarin aan de fantasie van De Wimper opinietjes over zichzelf ontspruiten, uitgesproken door mensen als zijn therapeut, zijn onderbuur en zijn moeder. Of over het pleidooi voor porno-met-schaamhaar. 'Goed, niet dat het moet lijken, als zij zich vooroverbuigt, alsof de vrouw een handborsteltje tussen haar billen geklemd houdt, maar een zekere mate van openhartigheid is hoe dan ook noodzakelijk, en de gladgeschoren schaamstreek is plusminus even opwindend als een nat zeemvel.'

Vekeman hangt zinnen vol strikken, slingers en lampionnen op, en is een fabriekje van aforismen. Lees je zijn oeuvre door, dan krijg je weleens het gevoel dat al zijn personages met dezelfde stem spreken. Maar in zijn voordeel pleit dat zijn nieuwste tegelijk avontuurlijker en claustrofobischer is dan zijn vorige boeken.

'De vraag is: heb je hulp nodig? De vraag is: is er hulp mogelijk?' '49 manieren om de dag door te komen' is geen boek van suspense: de waarschuwingen van het hoofdpersonage zijn niet eens nodig om te weten dat het eindigt in de volledige waanzin. Gekkigheid is de enige uitweg.

• VPRO: Christophe Vekeman