Richard Powers - Gen voor geluk

Ze proberen te achterhalen welk verdriet er achter Thassa's façade schuilt, en als daar niets te rapen blijkt, zetten ze alles op alles om deze prachtige vrouw leeg te zuigen en alsnog te kraken. Kapót moet ze!

De mislukte schrijver Russel, die - al te toepasselijk - schrijfles geeft, leert Thassa kennen in zijn cursus creatieve non-fictie. Hij is gefascineerd door haar opgewektheid en ziet er een vreemde uiting in van posttraumatische stress. Uit bezorgdheid raadpleegt hij de schoolpsychologe Candace. Van het één komt het ander: Thassa komt in de spotlights en trekt zo de aandacht van een wetenschapper die beweert dat er zoiets bestaat als een gen voor geluk. Ze ontpopt zich als het sluitstuk van diens theorie. Prompt bombarderen internetfora en YouTube de winnares van de genenloterij tot hype, en is de jacht op het geluk geopend.

In 'Gen voor geluk' haalt Richard Powers - u voelde ons al aankomen - genadeloos ons geluksideaal onderuit. En passant legt hij de gevaarlijke almacht van het internet bloot: geen geheim is nog veilig, alles is te koop en het kleinste detail op een onbenullige blog kan leiden tot massahysterie. Helaas schiet hij op menselijk vlak tekort. Wanneer Candace en Russell het bed in duiken, lijkt dat niet meer dan een verplicht nummertje. En zijn reflecties op het schrijfproces zijn ongetwijfeld uiterst diep- en dubbelzinnig bedoeld, maar ze vloeren het verhaal. En daarin helpt de vertaling (met uitglijers als 'Dat is niet mijn glaasje thee') nog een handje.

 'Al wat we schrijven zal vroeg of laat tot leven komen,' staat er ergens. 'Gen voor geluk' is een artificiële levensvorm.