De pitch is nochtans om van te smullen: de gevierde acteur Simon Axler loopt in de herfst van zijn leven op een groot verlies - plots is hij zijn talent kwijt, en dus zijn identiteit, en dus zijn leven. De tweeling angst en paniek - rotzakjes die het altijd wel op een grijnzend samenspannen willen zetten om een mensenleven richting afgrond te helpen - vreet hem helemaal weg. 'Wanneer je de rol speelt van iemand die afknapt, structureer je en orden je; maar jezelf zien afknappen, je eigen teloorgang spelen, dat is iets anders, iets wat overspoeld wordt door angst en paniek.'
Zelfmoord ('zowel een titanisch doel als een afschuwelijke levenslast') is een optie. 'Voor jezelf en je omgeving lijkt het of je verlamd en volkomen lusteloos bent, en toch kun je besluiten om de moeilijkste daad te begaan die er bestaat. Het is extatisch. Het is elektriserend. Het is euforisch,' hoort Axler iemand zeggen in de psychiatrische instelling waar hij even verblijft. Op dat moment is 'De vernedering' nog een interessant rommelhoopje waarin de schrijver zijn dada's in vinnige zinnen prikt.
Komt het slechte nieuws: in het tweede deel pleegt Roth euthanasie op zijn eigen novelle. Out of the blue staat er plots een veertigjarige lesbienne voor de deur van Axler, een vrouw die hij vaag kent uit zijn jeugd. Ze wil naar eigen zeggen haar 'zeventienjarige vergissing' van zich afwerpen en hetero worden: ze stort zich in de armen van de ouwe Axler, die in geilheid plots een motor vindt om zijn leven weer op te starten. Wat volgt is een onprettige, van de pot gerukte affairette, slordig in scène gezet door de auteur - een vulgaire afdaling in de schaamstreek van de literatuur.
Nu is het leven natuurlijk wel een pornofilm waarin we met z'n allen wat middelmatig staan te acteren, maar door al dat potsierlijke gehannes met dolgedraaide lesbiennes, dubieuze triootjes en om de haverklap in stelling gebrachte voorbinddildo's maakt Roth er ongewild een pastiche van. 'De vernedering' brengt het magneetveld tussen piemel & pruim niet in kaart, is geen lucide observatie van hoe seks altijd meer vechten dan vervlechten is en hoe het pinnige getouwtrek tussen twee mensen altijd weer tot eenzaamheid leidt. Het is wel de schlemielige masturbatieoefening van een oude man die zijn cum in het wilde weg shot.
'De mislukkingen waren de zijne,' laat Roth zijn hoofdpersonage aan het end zeggen, 'evenals de verwarrende levensgeschiedenis waaraan hij was vastgenageld', om vervolgens tot een voorspelbaar pathetisch point final te komen. Zal ik dat ook maar doen dan: dit Rothje knalt niet, tenzij de verkeerde kant uit.
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook