
Nooteboom kreeg vorige week in het Paleis in Brussel de Prijs der Nederlandse Letteren toegekend. Welk van zijn boeken zou hij, als ik ook eens een vraag mag stellen, koning Albert of koningin Paola aanbevelen ter introductie van z'n oeuvre? Ik weet toevallig het antwoord, want onlangs stelde ik hem die vraag, bij zijn passage op De Nachten. 'Ik vind niet dat je wie dan ook moet voorschrijven wat-ie zou moeten lezen,' zei hij. 'Ze moeten vooral hun intuïtie volgen, en misschien is die intuïtie wel dat ze niks lezen. En anders: een mooi liefdesverhaal als 'Mokusai', waarom niet?'
Zou er ook een boekhandel zijn onder de hofleveranciers? Dan heeft die in het seizoen dat Cees Nooteboom de hoogste onderscheiding in onze letteren te beurt valt, misschien niet 'Mokusai' maar hopelijk toch wel een Nooteboom of drie van recente makelij in huis.
Dit voorjaar schudde Nooteboom, op z'n 76ste, met ''s Nachts komen de vossen' een prachtige verhalenbundel uit de mouw - lichtverend proza, maar het kan lang in je brein blijven bonzen. Recent verscheen 'Berlijn 1989-2009', een uitgebreide editie van de 'Berlijnse notities' waarmee hij al het gelegenheidswerk dat verscheen bij de verjaardag van de val van de Muur moeiteloos overklast. En als vorstelijk geschenk bij zijn prijs legde De Bezige Bij ten slotte 'Het raadsel van het licht' in de handel, een sjieke, geïllustreerde editie met veertig stukken over beeldende kunst; de meeste zijn vroeger al wel eens in een bundel beland, maar ze gedijen allemaal bij de nieuwe context.
Nooteboom is geen kunsthistoricus, hij doet met Hopper, Vermeer, Frida Kahlo, Picasso of Brueghel zowat hetzelfde als hij met Parijs of Santiago de Compostela doet: ze onbevangen bekijken om erover te berichten in verhalende vorm. Bepaalde schilderijen gaat hij altijd weer opnieuw opzoeken, andere komt hij in nieuwe contexten tegen: ze worden personen, schrijft hij, en wat hij erover schrijft is het verslag van een ontmoeting. Hij raakt met schilderijen aan de praat, is haast verbaasd dat ze niet antwoorden. En dat doet hij dus maar in hun plaats, ook letterlijk in een gedicht waarin hij met een doek van Max Neumann dialogeert - een hoogtepunt in een op grote hoogte wonend boek. Zolang ze niet met hem willen praten, doet Cees Nooteboom schilderijen zelf de mooiste dingen zeggen.




















![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)



0 reacties
reageer ookReageer ook