De neerslag van Simons jaar bij de moordsectie heet 'Homicide' (Ambo). Dat het nu vertaald wordt, is vooral te danken aan het succes van de televisiereeks 'The Wire', losjes gebaseerd op 'Homicide'. Nochtans heeft het boek ontegensprekelijk genoeg verdiensten om na al die jaren nog gelezen te worden: in het fly on the wall-genre is 'Homicide' van het beste dat ooit is verschenen.
Simon vat meesterlijk het ritme van het leven binnen de moordsectie: de eindeloze eb en vloed van slachtoffers en daders, van kleine frustraties en grote triomfen in de loop van een kalenderjaar. Van een gebrek aan sympathie kan je hem op geen enkel moment verdenken: daarvoor laaft hij zich te enthousiast aan de jongens-onder-elkaar-sfeer. De kleurrijke speurders die domme gettojongens wijsmaken dat de kopieermachine een leugendetector is, en daarmee zelfs bekentenissen afdwingen. Hun opvliegende temperament, hun galgenhumor, hun sentimentaliteit als een meisje van elf misbruikt en vermoord wordt teruggevonden. Hun bitterheid over de bureaucratie en het gebrek aan middelen.
De kwaliteit van zijn boek ligt - behalve in de kundige manier waarop Simon feiten, achtergrond en portretten van speurders verweeft - in zijn ambities om dieper te graven dan de bloederige oppervlakte. Wat beweegt een jongmens (een 'yo', in het patois van Baltimorese flikken) van zestien om een automatisch pistool te trekken en een medemens met kogels te doorzeven voor een drugsschuld van tien dollar, zelfs in het 1987 van Ronald Reagan niet bepaald een fortuin? Waarom krijgt het gerechtelijke en politieke systeem geen greep op de dolle rondedans van drugs, armoede en geweld? Simon zegt het niet met zoveel woorden, maar je leest het tussen de regels: omdat de oorlog tegen drugs een oorlog is die niet te winnen valt met geweld. Dat de misdaadstatistieken op alle mogelijke manieren worden gemasseerd door politieke bobo's, helpt overigens ook niet.
Het gevaar van een non-fictieboek dat zo rijkelijk gestoffeerd is en zo goed is opgebouwd, is dat lezers het gevoel krijgen dat ze fictie lezen. Gelieve dus bij het lezen voor ogen te houden dat de jonge David Simon dit boek bij elkaar boetseerde op basis van enkele honderden geduldig volgekribbelde notitieboekjes, tjokvol flarden conversaties opgetekend op plaatsen delict, in groezelige verhoorkamers en kille autopsieruimten. 'Homicide' is een ode aan het ambacht van de papieren reporter.
0 reacties
reageer ookReageer ook