MacMillan somt een hele reeks politici op die het nodig vonden om zich te verontschuldigen voor daden uit een verleden waar ze onmogelijk verantwoordelijkheid voor kónden dragen. Zo excuseerde Bill Clinton zich ooit voor de slavernij in de States en deed Tony Blair hetzelfdevoor de hongersnood in Ierland. Geschiedenis heeft de rol van een hogere morele autoriteit gekregen; het kan voor een leider nooit kwaad om op het gepaste moment in haar schijnsel te gaan staan. Of het verleden zélf daarmee recht wordt gedaan, is weer een andere vraag.
Margaret MacMillan is een lekker ouderwetse historica, niet te beroerd om de oude Leopold von Ranke te citeren: geschiedschrijving moet alleen maar tonen 'hoe het echt geweest is', zonder te moraliseren. Het verleden heeft een harde kern: wat gebeurde er en in welke volgorde? Daar moet de vakman achter aan. Beheerst hij zijn vakgebied, dan kan hij door alle vormen van bedrog of manipulatie heen kijken. In acht hoofdstukken laat MacMillan op heldere wijze en met talrijke voorbeelden zien hoe dat dan gaat.
Het nationalisme heeft haar bijzondere aandacht. Sommige samenlevingen krijgen er maar niet genoeg van het verleden uit te kammen, op zoek naar (vermeende) feiten die hun huidige aanspraken op stukken land kunnen onderbouwen. Soms gebeurt vreemd genoeg het omgekeerde. Zo hebben de Saudi's de voorbije vijftig jaar systematisch alle gebouwen gesloopt waarin de profeet Mohammed of zijn familie ooit woonden.
De moraal: als er een goed verhaal onder de samenleving ligt, moet je daar niet te veel weerbarstige feiten laten tussenkomen. En je kan mevrouw MacMillan ook maar beter uit je buurt houden. 
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook