Ik zag zijn lid, een kloeke glimworm, en daarna zijn ogen. Hij keek me strak aan, maar niets in zijn blik was provocatie. Ik zag alleen uitstervende wanhoop, de paniek van drie-uur-'s-nachts-en-geen-veilig-warm-lichaam-in-de-buurt, en weemoed waarvan men plassen moet op voetpaden.
En vervolgens pletste het besef me in het gezicht: aan Murakami ontkom je niet, ook niet voor een handvol minuten. Die zwarte jongen had ik net zo goed in 'Blinde wilg, slapende vrouw' kunnen vinden, of in eender welk ander boek van de populaire Jap. Deze bundel verhalen - 't betreft 24 stuks, de oudste dateren van 1983, de jongste van 2005 - is een geschikte staalkaart van een schrijverschap dat put uit nooit opdrogende bronnen. Murakami, de man die grist uit de popcultuur, het magisch realisme kneedt, de suggestie laat regeren, en door dat melancholieke binnendringen van 'm in de condition humaine veel meer serveert dan alleen charmant exotisme à la japonaise. Dat ik van die vierde ster toch nog een halfje afgekliefd heb: sorry, Haruki, maar een enkel verhaal (het morsige vluggertje 'De spiegel', bijvoorbeeld) kreunt onder een overschot aan drammerig gepezeweef.
Voor het overige mag 'Blinde wilg, slapende vrouw' vlotjes naast 'Norwegian Wood', 'De opwindvogelkronieken' en 'After Dark'. Vooral de kleine verhalen treffen de ziel in al hun ielheid midscheeps. Dan lees je iets dat nauwelijks een fragment uit een leven is, een kippenborst met alleen een onderlijveke, maar dan zit de schrijver er zó pal op. Dan volstaat de korte passage van zo'n harkerig, neurotisch Murakami-personage om dagenlang in een badjas van triest sentiment rond te lopen. Een vrouw vertelt haar jongere minnaar dat hij voortdurend in zichzelf praat - 'alsof je een gedicht voordraagt'. Een jongen (in het waanzinnig mooie titelverhaal) vergezelt zijn neef naar het ziekenhuis en valt daar op een kaduke jeugdherinnering. And so on. Aldoor zit er een vlies tussen de personages en de buitenwereld - de werkelijkheid, hun verleden, de liefde. Er wordt gepulkt aan dat vlies, hier en daar zie je zelfs een scheurtje, maar glorieus wordt het nooit. Eenzaamheid is de rigueur.
En het blijft wonderlijk om te lezen hoe Murakami zijn verhalen vol pluizige, schijnbaar onbenullige kleinigheden stopt - erwtjes die verloren rollen in de mise-en-place. Ze staan er gewoon te staan: kokette details, minuscule aberraties, lepe observaties. Een beetje verbeelding maar, en je ziet er onze levens in: losse eindjes waar geen fatsoenlijk haakwerkje van te knopen valt. Ik denk dat ik ook maar eens een voetpad ga beplassen.
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook