'De kleine vreemdeling' is een schoolvoorbeeld van een gothic novel, gesitueerd op het Britse, nog volop van de Tweede Wereldoorlog napuffende platteland. De lezer wordt toegesproken door dokter Faraday, een bepaald levensmoeë figuur die een obsessie ontwikkelt voor Hundreds Hall, een gigantisch maar verwaarloosd ('als een ijsje dat begint te smelten in de zon') landhuis dat al eeuwen bewoond wordt door de eens machtige familie Ayres. Het geval wil dat die net volop verwikkeld is in een spiraal van tragedies en angstvisioenen, tot en met taferelen die in 'Het zesde zintuig' niet hadden misstaan. Daardoor lijkt het boek qua toon niet te kunnen kiezen tussen Edgar Allen Poe en 'Nightmare on Elm Street'. Met in de rol van Freddy Krueger: Roderick Ayres, de twentysomething zoon die aan de oorlog een met brandwonden bedekt lijf heeft overgehouden en niet durft te slapen uit angst het Kwade over zijn familie uit te roepen. Op zich een bruikbaar idee, maar helaas is deze 'huiveringwekkende roman', zoals-ie op de achterflap staat aangeprezen, vooral één lange sliert cheap thrills het soort dat we ons herinneren van toen we met tienerliefdes naar horrorfilms trokken in de hoop onze troostende schouder uit de verpakking te kunnen halen. Het werkte toen niet, en nu al evenmin.
't Wordt helemaal te bar als Waters middels ellenlang gerekte monologen haar personages psychologisch tracht te doorgronden: nooit raakt ze verder dan wat gekras aan de oppervlakte. 'De kleine vreemdeling' knipoogt vettig naar jaren 40-pulp zo is de Engelse hardcover ook vormgegeven maar de scheidingslijn tussen the real stuff en pastiche is akelig dun. Nee, dan is het boek nog het best geslaagd als historisch document: met gretig in het rond gestrooide details borstelt Waters een fijn beeld van het tijdsgewricht waarin de familie Ayres zich wankel staande probeert te houden. Een nieuwe vrede, een nieuwe maatschappij; het zwaartepunt van de macht verschuift langzaam maar onafwendbaar naar de rijke industrieel uit de stad, en dus heeft de oude landadel de kaas gegeten: 'Het lijkt wel alsof er iets... nou, alsof er iets langzaam het leven wegzuigt uit die hele familie.' - 'Dat is ook zo,' zei Seeley, opnieuw met een schaterlach. 'Dat heet de Labour-regering.'
't Is voor het eerst dat de bestselling Waters geen flink dooraderd lesbisch thema door haar boeken laat lopen, en het resultaat is meteen mossel noch vis. Ander en beter! 
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook