Van Houcke laat in die bundel zestien kritische stemmen aan het woord over het eindeloze conflict in Palestina. Een echt interviewboek is het niet, eerder een soort vrij podium voor eminente Israël-bashers. Van Houcke, zelf ook geen groot bewonderaar van de Joodse staat, beperkt zich tot de rol van een toneelmeester die ijverig stukken aandraagt die het grote gelijk van de sprekers bewijzen. Meestal zijn dat lange citaten uit hun werken. Omdat er binnen die citaten weer andere citaten opduiken is soms niet meer duidelijk wie er nu eigenlijk aan het woord is.
De onvermijdelijke Amos Oz is natuurlijk van de partij. In dit gezelschap valt hij haast uit de toon met zijn eenvoudige pleidooi voor een radicale scheiding van Joden en Palestijnen. Bijzonder indrukwekkend is de Nederlandse Auschwitz-overlevende Hajo Meyer, die de Joodse staat radicaal het recht ontzegt om in zijn naam te spreken. Een terugkerend thema is de onmacht of onwil van Israël om de Nakba te erkennen, de uitdrijving van 750.000 Palestijnen bij de stichting van de Joodse staat in 1948. Van Houcke laat daar onder anderen de bekende historicus Ilan Pappé over aan het woord, die na zorgvuldig bronnenonderzoek de Nakba heeft beschreven als een grootschalige etnische zuivering.
Israël rijst uit 'De oneindige oorlog' op als een dolgedraaide, racistische samenleving. De enige sprankel hoop die er te ontwaren valt, schuilt erin dat Van Houcke sommige van zijn heftigste Israël-critici uitgerekend in dat land zelf gevonden heeft
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook