Reinhard Kleist - Cash: I See A Darkness

Omvattender dan een biopic (met al zijn beperkingen - zie 'Walk the Line' uit 2005) en boeiender dan een geschreven biografie (daar zijn er al genoeg van) geeft 'I See a Darkness' een nieuwe inkijk in het leven van Cash. Niet in de feiten(die mogen grotendeels als bekend verondersteld worden) maar door de gedetailleerde wijze waarop Kleist dat woelige leven heeft nagetekend én het tezelfdertijd aan Cash' liedjes linkt. In zwart-wit, zoals het past bij The Man in Black, die bij leven toch voortdurend verscheurd was tussen goed en kwaad, hoogtes en laagtes, God en de duivel, presidenten en bajesklanten, familie en de vlucht in drugs. Om maar die paar tegenpolen te noemen.

Kleist heeft zijn personages - herkenbaar tot in de kleinste tics - en hun omgeving met akelige nauwgezetheid getekend, terwijl hij zich tegelijk de vrijheid veroorlooft die werkelijkheid nu en dan aan te passen. Eén voorbeeld: The Cash Cabin, de kleine blokhut slash opnamestudio in Hendersonville, Tennessee waar Cash met Rick Rubin de 'American Recordings' opnam en zijn laatste dagen sleet. Tot en met de koffiezet in het keukentje en de prenten aan de muur precies zoals wij ons die mythische plek herinneren van ons bezoek in 2005 met zoon John Carter Cash, maar door Kleist neergezet in een sprookjesachtig bos dat er dan weer níét was.