Het is een hartverscheurende passage uit 'Laagland' (De Bezige Bij) van Joseph O'Neill. Een zeldzaam briljant boek: ik woon er nu al dagen in. Het verhaal van Hans, een Nederlander die in New York voor een Britse handelsbank werkt en er na de aanslagen van 2001 pijnlijk met het leven botst, is álles. Een raak uitgesponnen gedachte over identiteit, ontworteling, immigratie. Een ontroerende vertelling over de haven van het gezin, en wat te doen als daar de aanlegsteiger zoek is. Een inleiding tot - jawel - cricket, de outsidersport die in dit boek een symbool wordt van The American Dream. Een adembenemend accurate studie van New York, die gehavende droom van elke stadsmens - waar je 'het recht hebt je te presenteren op een wijze die thuis als boerenbedrog zou worden ontmaskerd'. En een beklemmende impressie van de nieuwe wereld die 9/11 achtergelaten heeft: angst brult de levens vooruit, en niemand die het juiste perspectief kán vinden. 'We probeerden te begrijpen of we ons in een preapocalyptische toestand bevonden, zoals de Europese joden in de jaren dertig of de laatste ingezetenen van Pompeii, of dat onze situatie slechts bijna-apocalyptisch was, zoals die van de inwoners van New York, Londen, Washington en trouwens ook Moskou ten tijde van de Koude Oorlog.' Yup: Ian McEwan en Jonathan Safran Foer hebben hun gelijke gevonden.
Stilistisch vuurwerk, dat ook: geen zin staat er beteuterd bij. De pagina's zijn volgestampt met wijsheden die aan geen college gedoceerd worden. En zelden hebben we een literair personage meer kunnen bevoelen en betasten dan Chuck Ramkissoon, O'Neills hoogstpersoonlijke Gatsby: een praatzieke boef uit Trinidad met wie de hoofdpersoon een halfslachtige vriendschap onderhoudt. 'Een liefhebber van hypothesen en eventualiteiten, een man die vrolijk opereerde in de aanvoegende wijs'.
Ik zocht een woord, driehonderd bladzijden lang, en pas aan het eind kwam het me aanwaaien: weerloosheid - daar gaat dit boek nog het meest van al over. Weerloosheid tegenover de allesoverheersende angst, de onontkoombare gang van de dingen, en de zandbak die leven heet - en waarin het zo moeilijk taartjes bakken is.
Neem hoed, pet, fez of foulard af voor Joseph O'Neill: hij schrijft wéreldliteratuur.
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
4 reacties
reageer ookLéonie
Zondag 7 november 2010 - 21u45
Heb het boek net uitgelezen.Leest heel vlot maar de hoofdstukken zijn té lang.Wel mooi getekende: personages,gevoelens van onmacht,cricket,NY.Lange zinnen die soms vervelen en dikwijls boeien zoals (p.235): "Het is nauwelijks te geloven,vanuit mijn Engels perspectief,maar in de subtropische weken kon de broeierige lucht van het alom weerkaatste licht zo nevelig zijn dat ik tijdelijk min of meer kleurenblind was."
guust
Vrijdag 25 juni 2010 - 19u35
Ik heb het boek net uit (de engelse versie) en kan niets anders zeggen dan dat ik alle positieve recencies niet begrijp (ben gelukkig niet de enige, kijk maar bij amazon.co.uk). Het is goed geschreven, maar met weinig gevoel. Er is weinig verhaal (geen). De hoofdpersonages zijn niet goed uitgewerkt en boeien niet. Gelukkig was het niet al te dik (ik lees ook slechte boeken uit). Zonde van je tijd. Er zijn zoveel betere boeken dan deze.
Metaban
Woensdag 3 februari 2010 - 19u42
Een hele leuke review, echter wel plagiaat. Rechtstreeks zinnen vertaald en overgenomen uit de New York Times.
victor crebolder
Donderdag 11 juni 2009 - 09u53
Netherland, een boek wat op Obama's favorieten top 10 staat, een roman waarin een Nederlandse bankier net na 9/11 de hoofdrol heeft en wat door JM wordt getypeerd met het begrip 'weerloosheid'. De roman donkerland(.nl) gaat óók over weerloosheid, en zou best eens op Obama's lijstje passen: de weerloosheid van kleine kinderen die prooidieren zijn voor lui die hun poten niet thuis kunnen houden. Behalve industrie in landen als Naailand ook een industrie die het Net weet te vervuilen.
Reageer ook