Griekse pottenbakkers, middeleeuwse wevers, klassieke vioolbouwers, instrumentenmakers en nog veel meer vaklieden komen in beeld. Sennett vertelt hun geschiedenis niet zonder meer. Als een zilversmid beklopt hij met een fijn hamertje geduldig al dat historische materiaal tot er iets tevoorschijn komt van de 'essentie' van vakwerk. Hij gaat daarbij heel ver en zijn verhaal waaiert uit over de meest diverse vakgebieden.
Sennett is behalve socioloog ook muzikant. In het hoofdstuk over de 'Hand' komen we net iets meer over de fijne motoriek van muzikantenvingers te weten dan de vaart van zijn boek kan dragen. De tekst is zo dicht aan gedachten en historische informatie dat Sennett het nodig heeft gevonden om af en toe te pauzeren, de lezer een reddingsboei toe te gooien en beknopte samenvattingen in te lassen. Dit is echt geen lectuur voor bij de borrelnootjes.
Terwijl hij door de geschiedenis marcheert, wordt het voor Sennett duidelijk dat veel van de essentie die hij zoekt onuitspreekbaar en dus ook onbeschrijfbaar is. Een kort hoofdstukje over 'Expressieve instructies' maakt dat duidelijk. Het gaat over gebruiksaanwijzingen en recepten en waarom die ons meestal zo hopeloos maken. Taal schiet tekort om, bijvoorbeeld, de precieze handelingen van een kok weer te geven als die poularde à la d'Albufera klaarmaakt. Dat komt onder meer omdat een echte chef zijn verstand na vele jaren in zijn handen draagt. Wat hij precies doet, kan alleen maar bij benadering uitgedrukt worden. Sennet beseft dat zijn boek tegen het onuitspreekbare aanschurkt. Maar hij studeerde ooit bij Hannah Arendt, en dan is ook Martin Heidegger niet ver weg. Die zou misschien gewoon gezegd hebben: 'Vakwerk, Richard, dat vakwerkt.'
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook