Het blijken geen gescheiden disciplines maar gewoon twee kanten van dezelfde medaille. Door dagelijks kilometers te malen houdt Murakami niet alleen zijn conditie op peil, hij maakt er vooral antigif mee aan, noodzakelijk om de sluipmoordenaar te lijf te gaan die tijdens het schrijven de kop op steekt. Alle artiesten die naam waardig slopen tijdens het scheppen immers systematisch het immuunsysteem dat hun ziel schoon houdt, waardoor ze vatbaar zijn voor een artistieke burn-out. De neergang is sowieso onvermijdelijk - het lichaam gaat ten onder en sleurt de ziel mee in zijn val - maar de schrijver wil dat moment liefst zo lang mogelijk uitstellen.
In de onderkoelde, licht ironische stijl die we van 'm gewend zijn, biedt Murakami de lezer negen hoofdstukken lang de ene glimp na de andere in zijn interne keuken: hij legt omstandig uit hoe hij doelen vastlegt en ze vervolgens met haast militaire discipline najaagt. Dat hij daarbij meermaals op de grenzen van zijn mentale en fysieke kunnen botst, is niet erg: 'Binnen de persoonlijke beperkingen waarmee je zit opgezadeld je energietank op een min of meer doeltreffende manier opgebruiken, dat is de essentie van hardlopen, en het is tevens een metafoor voor het leven (en in mijn geval ook voor het schrijven).' Zie in dat verband ook de verbetenheid waarmee Murakami zich als prille dertiger in het voltijdse schrijverschap smeet, een doel waarvoor hij zelfs zijn goed draaiende jazzclub moest opgeven: 'Ik moest er vol voor gaan, en als het dan niet lukte zou ik me daar ook in schikken. Maar als ik slechts een halfslachtige poging deed die op een mislukking uitdraaide, zou ik er jaren later nog spijt van hebben.'
Voor wie graag thuiskomt in het heerlijke universum van de Japanse grootmeester is 'Waarover ik praat' (kids: de titel is geen knipoog naar een song van dEUS, wél naar het bekendste werk van Murakami's literaire idool Raymond Carver) een lauwe douche: verkwikkend genoeg om te doen snakken naar herlezing van pakweg 'De opwindvogelkronieken' of 'Kafka op het strand', maar helaas een pak minder bedwelmend dan die meesterlijke fabels tussen dromen en waken. Mocht u niettemin al in looppas onderweg zijn naar uw dichtstbijzijnde boekhandel: volhouden tot de finish.
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook