Er wordt gedineerd onder hoogspanning: de vier zijn samen om te praten over hun kinderen - beide echtparen hebben een zoon van vijftien. Die hebben de dood van een dakloze op hun geweten, maar over meer dan wat vage beelden van een bewakingscamera beschikken de speurders niet.
De ouders zijn wél op de hoogte, en terwijl Koch zich amuseert met een ingenieus gecomponeerde plot, wordt zijn verteller door de ene na de andere indringende vraag bezocht. Moeten de twee echtparen alles toedekken, of hun zonen gaan aangeven? Zijn ze zelf, als ouders, verantwoordelijk? In hoeverre is agressie genetisch bepaald? En is dit dan de onherroepelijke versplintering van Het Gelukkige Gezin?
Zware kost, zeer zeker, maar ook de satiricus Koch is er nog: in hilarische passages rekent hij cassant af met de hypocriete uitwasjes waar chique restaurants in gespecialiseerd zijn, en terloops ondergraaft hij ook de lamlendige schone schijn waarachter toppolitici zich verbergen. Maar het beladen onderwerp verdwijnt nooit van de pagina's: er valt wat te grinniken, maar het is lachen met de handrem op.
Dat dit boek een pageturner is waar je desnoods een nachtje slaap voor laat, is te danken aan het thrillerachtige opzet en de intelligent geïnstalleerde spanningsboog. Dat het tot verhit nadenken aanzet, aan de zorgvuldig gewogen morele dilemma's die de auteur opwerpt. En dat dit een boek is dat je méédraagt, eentje dat nerveus blijft rondwandelen in je hoofd, is te danken aan dat unheimliche sfeertje dat Koch in zijn zinnen gezogen heeft. De doorlopende suggestie van geweld en de alomtegenwoordigheid van angst als motor voor de hele poppenkast maken dat je je als lezer hoogst oncomfortabel gaat voelen. Zoals in het echte leven, quoi.
Herman Koch heeft een huiveringwekkend goed boek geschreven.
10 reacties
reageer ookStarter
Woensdag 8 juni 2011 - 21u26
Boek dat voor mij resulteert in een onbehagelijk gevoel doordat ik het niet eens kan zijn met de conclusie alles onder het kleed te vegen. Goed boek blijkaar. Hebben anderen ook het probleem dat je het boek leest alsof Herman zelf de hoofpersoon is, en daardoor het verhaal (van aggressie) wat ongeloofwaardig overkomt '
LetsR0ck_
Woensdag 3 november 2010 - 12u11
Ik ben niet zo'n fan van deze schrijver maar deze roman is de moeite waard. Vier ouders, twee broers, Paul en Serge, en hun vrouwen, dineren samen in een sjiek restaurant met de bedoeling over hun kinderen te praten. Dit eigenlijk de basis van het verhaal , het is ook een dik boek maar als de titel van het boek bekijkt denk je toch dat het boek de moeite waard is . Het is een heel spannend waar sommige dingen aan het licht komen maar er komen ook dingen niet aan het licht , wat soms jammer is . Het zijn echt goede personages , waaronder het hoofdpersonage Paul Lohman , je speelt je helemaal in mee in dit personage . Het boek is niet saai maar heel fascinerend . Ook er komen gebeurtenissen in voor dat ieder mens kan overkomen daarom kun je zich goed inleven in de situatie . Het boek leest ook vlot wat ik eigenlijk niet verwacht had . En het is ook een heel goed geschreven en geconstrueerd boek. Beoordeling 8.5 /10
Tchinne
Zaterdag 19 december 2009 - 16u25
Geen tijd voor lange besprekingen, maar ZEER GOED geschreven boek met alles erop en eraan:drama,droge humor, cynisme en sarcasme;zeer concrete en boeiende schrijfstijl Congratulations, Mister Koch
de leesvrouw
Donderdag 29 oktober 2009 - 14u10
Schitterend boek, afkeer van de politicus en sympathie voor de verteller in het begin, maar naargelang het boek vordert, afkeer van alles! Zeer goed geconcipieerd als diner, het cynisme druipt eraf. Niet lang geleden dat ik nog zo een goed boek heb gelezen, maar wel lang geleden dat een roman die niet het etiket thriller heeft, zo spannend was!
C
Donderdag 28 mei 2009 - 15u53
Misschien wil hij aangeven dat hij wist dat zijn zoon zijn ziekte heeft? Zijn zoon lijkt toch zo op hem. Of dat zijn vrouw de gegevens wel heeft ingezien en hij niet. Hij is immers niet mee geweest naar al haar ziekenhuisbezoeken tijdens de zwangerschap.
vandaagvandaag
Zondag 17 mei 2009 - 18u17
Op een van de laatste bladzijden kom ik op de gedachte dat de hoofdpersoon wel eens niet de biologische vader van Michel zou kunnen zijn. Het vakje "ouders" is aangekruist, terwijl de hoofdpersoon nergens van op de hoogte is. En dan gelijk opmerken daarna dat eenieder in de kraamkamer zegt dat de jongen op hem lijkt. De hoofdpersoon benadrukt dan nog eens het gelukkige gezin in stand te willen houden en niet wil laten blijken bepaalde gegevens te hebben ingezien. Zie ik het fout?
kc00
Dinsdag 5 mei 2009 - 16u30
Ben er gisteren in begonnen en het leest heel vlot. Ben benieuwd naar het vervolg.
wally
Maandag 16 maart 2009 - 20u18
heb het honderd bladzijden volgehouden, denkende: dat leest lekker weg, maar ik vond er toch geen reet aan uiteindelijk. puur tijdverlies eigenlijk
Raffi
Zaterdag 14 maart 2009 - 23u52
Inderdaad een schitterend boek. Lang geleden dat ik een boek niet kon wegleggen.
Polpot
Maandag 23 februari 2009 - 14u43
Volledig akkoord.Heel goed geschreven en geconstrueerd boek. heel moeilijk om weg te leggen, eenmaal begonnen.
Reageer ook