Maarten van Buuren - Kikker gaat fietsen

Maarten van Buuren, een Nederlandse academicus met naam, doet in 'Kikker gaat fietsen!' het verslag van de dramatische crisis die hem in 2000 bezocht. Plots verdween toen alle reliëf uit zijn leven, en werd de succesvolle hoogleraar een hoopje besluiteloosheid. Geen kleur meer, geen geur, geen smaak: een leven dat niet meer geleid werd. Het begon bij niet meer functioneren, het eindigde bij niet meer bestaan. Hoewel, eindigen: dit is een boek met een happy end. Want Van Buuren jast de indringer buiten - zij het met veel moeite. Het vrolijke trio praten-pillen-fietsen helpt hem bij het beteugelen van de depressie. En het schrijven, natuurlijk. Want nu mogen er al wel meerdere loofwouden gesneuveld ter meerder eer en glorie van het depressieboek - op elke mestvaalt kan je een industrie bouwen - maar 'Kikker gaat fietsen!' is zoveel meer dan een slecht opgeschreven zelfhulpboek. Want Van Buuren heeft zich niet willen beperken tot een kleffig ratjetoe van klachtjes, kwalen en beslommeringen: hij graaft, en hij graaft diep.

Uitbenen, dat is het woord: Van Buuren beent zijn depressie uit. Stap voor stap, geholpen door een scherp analytische fileerzucht, ontmaskert hij zijn ziekte. Hij speurt naar het waarom van de deplorabele staat van zijn liefdesleven, kijkt naar zijn familie, zoekt uit hoe de beelden in zijn hoofd gevormd worden. Maar hij gaat nog verder: dit is niet alleen een particulier verslag van een crisis, maar ook wijdbeens onderzoek naar het zijn, gestut door ernstig filosofisch werk. 'Kikker gaat fietsen!' lijkt bovendien wel in realtime geschreven, terwijl het natuurlijk een interpretatie van de feiten betreft, neergeschreven op het moment dat alles weer licht en bloesem werd. Hier is dus iemand aan het werk geweest die zichzelf durft te bekijken, ook als dat geen fraai zicht oplevert. En dat is heus een zeldzaamheid.